De drie mensen die tijdens mijn nachtelijke voorlezingen daadwerkelijk luisteren naar wat ik zeg, en zo nu en dan tussen de regels door luisteren, weten dat ik voor meisjes net zo onbereikbaar ben als voor de belastingdienst. Ze kunnen wel kloppen, maar ik doe toch niet open.
Op de een of andere manier - wellicht door mijn voormalige toch redelijk homofiele kapsel – leken meisjes ook nooit op een romantische manier geïnteresseerd te zijn in wat ik zoal te bieden heb. Ik leefde een rustig leventje, met de wolken en de bloemen en de Zweedse balletjes. Maar sinds ik tegen de kapper Doe maar wat! -zei, en mijn weelderige haarbos op de koude plavuizen belandde, is mijn leven totaal veranderd.
Mijn korte haar zorgt er niet alleen voor dat bakvissen nu plotseling geheel belangeloos hun lichaam aan mij ter beschikking stellen, maar vooral vrouwen - en dan bedoel ik vrouwen van in de dertig - hebben het op mij voorzien. Ze reageren op me alsof ik een wandelend stuk chocolade ben. Ja. Sinds het licht van de zon weer weerkaatsen kan in de talgspiegel op mijn voorhoofd, ben ik een lustobject voor rijpe vrouwen. Ze knipogen naar me in de trein terwijl ik heel onschuldig HubbaBubba-bellen zit te blazen. Ze fluiten me na op straat, en in de rij bij de supermarkt drukken ze hun grote vieze tieten tegen mijn ruggetje. Nog nooit heb ik me zo’n ding gevoeld als de afgelopen weken. En dat bedoel ik niet positief.
Mailtjes van mannen die vragen of ze me langs de A13 in mijn kont mogen neuken doen me niet zoveel meer, dat went. Nieuw is dat ik dezelfde mailtjes nu ook van vrouwen krijg. Er was laatst zelfs een toiletjuffrouw die me gratis wilde laten plassen als ze mocht kijken óf na afloop mijn handen mocht aflikken. Het baart me zorgen. Ik ben ook maar een mens. Met gevoelens, en emoties. Ik ben geen Furby die je mag kietelen wanneer je maar wilt.
Bovendien: de eerste en laatste keer dat ik een meisje aanraakte was in groep zes, toen klasgenootje Didi een paar van mijn Flippo’s in haar kutje had verstopt. Ik moest ze er zelf uitpielen. Dit nooit weer, dacht ik toen. En nu, dik tien jaar later ziet het ernaar uit dat ik wel zal moeten. Van alle kanten wordt er aan me getrokken. Maar ik weiger. Iets wat Yolanthe ook een keer zou moeten doen. Ik ben zoveel meer dan een lichaam om te aanbidden. Zoveel meer dan een zoete snack op je SAS-dag. Ik laat mijn haar weer groeien, en hoe hard die oestrogeenjunkies ook kloppen: ik vertik het om de deur open te doen. Leuker kan ik het niet maken.
Afgelopen week vertrokken onze jongens eindelijk naar dat verre land, om onze vijanden aldaar te verslaan. Het is natuurlijk nog maar de vraag of het Gordon, René en Jeroen gaat lukken, het songfestival winnen. Ik vind het al heel knap dat ze überhaupt Rusland zijn ingekomen. Het blijven toch drie gekke homo’s met veel glitters en… nou ja. Met veel glitters. Ik hoorde dat ze honderden euro’s moesten bijbetalen om hun ego’s als handbagage mee te mogen vervoeren.
Die drie seksloze gedrochten zijn natuurlijk zo kansloos als Bonny st. Claire tijdens de Wilde Wijnweken van Gall&Gall. Ik bedoel: Roemenië stuurt een vrouw met drie tieten. Zweden stuurt een groepje dat elkaar gedurende het liedje vuistneukt, en Griekenland stuurt een meisje dat niet zingt maar kreunt… op de beat die ze zelf maakt door met een vliegenmepper tegen haar kut te slaan.
En wij? Wij hebben The Toppers. Drie mannen in de herfst van hun leven, die meedoen aan het songfestival omdat ze niets te verliezen hebben. Als René Froger na het songfestival geen hits meer scoort, dan veranderd er eigenlijk niets. Alsof de vleesgeworden ware woensdagavondfilm die The Toppers heet nog niet treurig genoeg is, werd uitgerekend het liedje dat Gordon schreef verkoren tot hét Nederlandse songfestival lied van 2009. Shine. Een liedje dat gaat over een lichtje in de duisternis van de darkroom.
Love will make us glow in the dark
Are you ready for a brand new start
Step into a brighter day
Don’t forget about the role you must play
There are so many things not right
There are too many men that fight
Er is niets meer aan te doen. Die Linda, Roos en Jessica wannabe’s gaan ons land hoe dan ook vertegenwoordigen. Gedurende de drie minuten die het liedje duurt zal de Nederlandse vlag linksonder in beeld te zien zijn.
Om te benadrukken hoe weinig vertrouwen ik in The Toppers heb, en hoezeer ik deze schaamteloze inzending betreur zal ik indien de Toppers het songfestival winnen, live op radio en televisie naakt een column voorlezen. Bij deze. Dus laten we hopen voor de mensen thuis en voor mijn penis, dat The Toppers niet winnen. Inshalla.
Ik lig in bed wat naar het plafond te staren. Slapen lukt niet. Niet alleen omdat mijn deodorant mij vierentwintig uur per dag een sensationeel gevoel geeft, maar vooral omdat ik huil. Het is al laat, of juist vroeg, want ik hoor de ochtendvogels al vieren dat de zon weer opkomt. Maar een firewall van verdriet houdt Klaas Vaak met ferme hand buiten mijn bed. Dikke tranen rollen mijn nek in. Het is een grauwe, veel te vroege ochtend en mijn tranen behoren toe aan Kathleen. De blonde.
Eenentwintig jaar ben ik, en ik heb zo goed als mijn halve leven beleefd met K3. Ik was elf toen ze hun eerste single uitbrachten. Hun grootste fan ben ik heus nooit geweest, echt niet. Ik heb nooit hysterisch bij de artiestenuitgang gewacht tot ze in hun roze bedrijfskleding naar buiten kwamen, en ik kan ook niet íeder liedje meezingen. Maar toch. Ze waren er wel altijd. Met een liedje over een liefdeskapitein of een musical over varkens. Als kind van gescheiden ouders is die zeldzame vastigheid belangrijk. K3 bracht structuur in mijn leven, met hun vrolijke liedjes en blije dansjes. De poëtische teksten sleepten mij door de puberteit. Ze gaven mij kracht om - ondanks de acne die via mijn rug mijn voorhoofd bereikte - door te gaan. Wat ik toen niet wist is dat ik die acne kreeg van de K3 koekjes. Maar ik vergaf het ze, want dat doen vriendinnen.
K3 gaat de geschiedenis in als het popgroepje dat eigenlijk ‘Mascara’ zou gaan heten. -Als het popgroepje dat bedoeld was voor twintigers, maar per ongeluk door een generatie vroegrijpe kleuters werd geadopteerd. Vele moeders zullen verbaasd naar hun dochters hebben gekeken toen ze voor de spiegel teksten zongen als “Ik weet een plekje waar ze ons niet vinden. Jij mag me verslinden.” Om nog maar te zwijgen over de tekst van het liedje Kutjesdag. (Want het is kutjesdag, kutjesdag
kutjesdag, kutjesdag. Alles kan en alles mag. Ja, het is kutjesdag, kutjesdag kutjesdag, kutjesdag. Ja, vandaag is kutjesdag.) Niet voor niets worden meisjes in de Benelux sinds het succes van K3 eerder ongesteld dan hun leeftijdsgenootjes elders in de wereld. Minirokjes in groep drie, Nederlandse kinderen met een Vlaams accent… het was in het K3-tijdperk eerder regel dan uitzondering.
En nu is het voorbij. Kathleen, de blonde, stopt ermee. De andere twee K’s gaan verder onder dezelfde naam. Maar ik geloof er niet meer in. Zonder blondje zijn ze kansloos. K3 is voltooid verleden tijd. Het wassenbeeld van Kathleen is zelfs al gescheiden van Karen en Kristel, klaar om omgesmolten te worden tot - ik gok – Mega Mindy. Het is wachten op een nieuw popgroepje waarvan de volwassen leden verzot zijn op het vieren van pyjamafeestjes en het zuigen aan lolly’s.
De grote vraag is natuurlijk: hoe moet ik nu verder, als de tranen in mijn nek zijn opgedroogd. Ik zou fan kunnen worden van een ander groepje waarvan ik eigenlijk niet tot de doelgroep behoor. Of ik zorg dat ik perongelukexpres met mijn nek verstrikt raak in mijn K3-springtouw… Ik staar nog steeds naar het plafond, en door het raam schijnt nu toch echt de zon. De eerste dag zonder K3 breekt aan, en eindelijk val ik in slaap. Deze deodorant koop ik nooit meer.
In de tweede klas van de middelbare school verloor ik voor de zoveelste keer mijn onschuld. Tijdens maatschappijleer hoorde ik de stoerste jongens van de klas praten over een - voor mij tot dan toe onbekende - buitenschoolse activiteit die ze met enige regelmaat bedreven. Ik heb het over Koekjekwakken, een oud-Hollandsche traditie waarbij jongens zich al staande in een kring aftrekken terwijl ze mikken op het koekje dat zich in het midden van de kring bevindt. De jongen die als laatste klaarkomt moet het ondergekwakte koekje opeten. Aldus het spelreglement. Je kan je dus wel voorstellen hoe hard er werd gerukt. Dat moet een soort windmachine zijn geweest waar Nuon bakken vol groene energie uit had kunnen opwekken. Niemand wil zo’n koekje eten. Denk ik.
Ik vond het vreemd, maar tegelijkertijd stuitend interessant dat die grote, rochelende, scooterrijdende jongens aan sociale masturbatie deden. Ik deed hele andere dingen met vrienden, en koekjes. Maar nooit dat wat zij deden. Omdat het van die voetbaljongens waren leek het vieze koekjesspel bovenaan de lijst van meest mannelijke vrijetijdsbestedingen ooit te staan. Koekjekwakken met je maten, na de training, met bier. Dat is de normaalste zaak van de wereld! Groepsrukken is helemaal niet gay. Ben je mal. Marc zat trouwens ook bij het geheime koekjeskwakgenootschap, en hij had een hele grote piemel. Die heeft hij me een keer laten zien in de kleedkamer, na gym. Maar dat terzijde.
Ik vind het fijn om af en toe terug te denken aan de jongens die toen zo openlijk praatten over masturberen, het koekje even buiten beschouwing gelaten. Ik hoor nu nooit meer iemand zeggen “Goh, wat heb ik gisteravond lekker gerukt!”. Er wordt überhaupt maar weinig gepraat over masturberen. Over rukken, en vingeren.
Een veel meer ingeburgerd onderwerp is poep. Poep is lekker makkelijk. Ik kan tegen willekeurige mensen over poep beginnen te praten, en ze praten met me mee. Dan vraag ik of ze op het toiletpapiertje kijken na het afvegen, en de mooiste anekdotes vallen mij ten deel. Eigenlijk ken ik alleen maar mensen die standaard verslag doen van hun laatste toiletbezoek. Tot mmsjes aan toe. Ik ken zelfs iemand die soms masturbeert tijdens het poepen, maar die jongen heeft dan ook een erg moeilijke stoelgang.
Het voelt als een gemiste kans dat we niet zo openlijk over masturberen praten, terwijl iedereen het doet. De koningin doet het sjiek. De premier doet het christelijk. Kim Holland doet het na werktijd. Maar iedere keer als ik heel spontaan een gezellig gesprek over masturberen aanknoop – wat ik nog wel eens wil doen – blijft het opvallend stil. Laatst nog toen ik op het station iemand vertelde over mijn eerste keer. Dat was niet met een groepje en een koekje, maar gewoon alleen. Ik wist niet hoeveel er uit zou komen dus ik had voor de zekerheid een emmer naast mijn bed gezet. Nou, die Kiosk-mevrouw klapte dicht als een klaproos langs de snelweg. Van schrik strooide ze de cacao naast mijn cappuccino. Gek, want ook die Kiosk-mevrouw zal af en toe haar hand in eigen boezem steken.
Praten over masturberen, toegeven dat je het wel eens doet, het is nog steeds een taboe. De buitenwereld zou zomaar kunnen denken dat je masturbeert omdat je nooit seks hebt, omdat niemand seks met je wil hebben. En in een wereld waar seks de euro steeds vaker lijkt te verdringen als wettig betaalmiddel, is dat eigenlijk nog erger dan verliezen met koekjekwakken.
De geschiedenis heeft al vaker bewezen dat de mens in tijden van recessie meer seks heeft dan in economisch welvarende tijden. En we gaan ook vaker naar musicals. Alles om het echte leven even te vergeten. Gelukkig kan de mens – of in dit geval de man – altijd terugvallen op een palet van fetisjen om zijn zinnen te verzetten.
Want hoe rood je ook staat, er is altijd nog tienerseks, omaseks, en natuurlijk negerinnenseks. Ik roep maar wat. Maar er is één stroming, één subcultuur die de laatste tijd marktaandeel weet te winnen. En daar wil ik het even over hebben. Het is ‘de geile huisvrouw’. Jawel, geile huisvrouwenseks. Niet alleen op internet volop verkrijgbaar, de huisvrouw speelt ook steeds vaker een hoofdrol in fascinerende nachtelijke vleesreclames op de commerciële zenders: “Ik ben net klaar met de afwas en wil nu lekker gepakt worden.” –zegt ze dan. Het lijkt erop dat we niet ver zijn verwijderd van een tijdperk vol slonzige schoonmaak-Sjaans die de hele dag kermend van genot de Gammaplavuizen moppen met hun lichaamseigen sopje.
Sjaan is het lustobject van onzekere tijden. En dat terwijl het nog niet eens zo lang geleden is dat mannen gewoon een Pamela-istisch blond wijf met dikke tieten wilden hebben. In bed. Boven hun bed. In Internet Explorer. Of gewoon met een ouderwets nietje in hun buik. Maar de man is veranderd. Hij wil nu ineens een vrouw voorzien van roodgeverfd stekeltjeshaar, een driekwartbroek met hoge laarzen eronder, en een weinig opzwepende kunstmatige citroengeur.
Natuurlijk; de smaak van de massa verandert. Vroeger waren koelkasten bruin, nu zijn ze wit. Maar het is onmogelijk dat de voorkeur van de man rechtsomkeert heeft gemaakt -en ze nu geheel toerekeningsvatbaar fantaseren over seks met een al dan niet geile huisvrouw. Negerinnenseks kan ik nog wel begrijpen: een negerin. Negerzoenen. Of tienerseks : een tiener. Gejank. Omaseks: een oma. Draadjesvlees. Maar dat de man nu fantaseert over het type vrouw dat hij in de meeste gevallen gewoon thuis op de bank heeft zitten, is natuurlijk de schuld van de crisis. De man grijpt in onzekere tijden terug naar het oude vertrouwde.
De man van vandaag is niet meer geïnteresseerd in de welbekende waterstofperoxide-porno-sletten van weleer. Anno 2009 is hij op zoek naar veiligheid. Een stukje baarmoeder. Een huiselijke rots in de brandende recessie. Het nieuwe lustobject is de vrouw die met krulspelden in het haar - al babbelend over het nieuwe sponsje dat ze via internet heeft besteld – op haar knietjes de keuken schoonneukt. En daar kan zelfs Wouter Bos niets aan veranderen.
Met mijn tweeëntwintigste verjaardag in het vooruitzicht, gaan de jaren tellen. Ik word oud. Bijna dertig. Ik denk na over het leven. Over de wereld. Over het hoe, en waarom het niet goedkoper kan. Dat latte’s drinken niet zo belangrijk is, en astro-tv kijken uiteindelijk ook niet. Het leven zit niet altijd mee. Ik weet hoe het is.
Lege potten pindakaas, afwas, onderhuidse puisten, patat zonder mayonaise, de hik, betaalde toiletten, mensen die flesjes naar me gooien, kaartcontrole in de trein, vogels die in mijn haar poepen, omhoog-kruipende boxershorts, op msn geblokkeerd worden door mijn moeder. Ik heb het allemaal meegemaakt. Daarnaast trek ik aan deuren waar duwen op staat. Lang tijd dacht ik dat iedere deur zich tegen mij had gekeerd. Zelfs de draaideuren. Ik had een aantekeningenboekje waarin ik opschreef hoe de deuren openden die ik vaker moest gebruiken. Ik raakte het boekje kwijt toen ik klem kwam te zitten tussen de tramdeuren van de zes.
Dan sleutels. Mensen in Afrika moeten blij zijn dat ze die niet hebben. Ze maken het leven zwaar. Sleutels zijn bedacht om kwijt te kunnen raken. En toen bedacht een ander een sleutelhanger met een geluidje zodat je ze weer terug kan vinden. Maar niemand kan mij vertellen wat ik moet doen als de batterij van de sleutelhanger op is. Het doet me denken aan toiletpapier.
Ik haat toiletpapier. Toiletpapier zou het leven makkelijker moeten maken. Het is ook wel handig, maar toiletpapier heeft de nare eigenschap dat het altijd plotseling op is. Alsof ze het er om doen. En dan zit ik daar. Met mijn vieze billen. Ik weet dat oorlog ook heel erg is, maar oorlog is alleen op televisie. Toiletpapier is echt. Net zo echt als de levens van alle vijf de leden van de praatgroep voor mensen die er halverwege een boek achterkomen dat ze het boek ondersteboven aan het lezen waren. En dat het best goed was.
Ik zal moeten leren leven met volle prullenbakken, lilliputters, sokken met gaten, mijn piemel die de toiletpot raakt, anonieme bellers, te kort geknipte teennagels, mensen die boos worden omdat ik flesjes teruggooi, jongens met laarsjes, pakken melk die niet open gaan zoals het hoort, en afstandsbedieningen met een privé-leven.
Ik zal moeten leren leven met trappen die soms net een trede eerder ophouden
dan ik dacht.
Ik heb eigenlijk nooit een stalker gewild. Ik heb er ook nooit een gehad. De man die mij op mijn zesde ontvoerde naar Iran bleek het verkeerde blondje jongetje te hebben gestolen. Dus ook dat telt niet. Je zou je er nog over verbazen als je wist hoeveel tijd en moeite het kost om een foutief gekidnapt kind terug te krijgen naar het land van herkomst. Het is bijna de moeite niet waard, zeggen mijn ouders nog steeds. Het voordeel van zo’n jeugdtrauma; er zijn niet zoveel mensen die ook kunnen zeggen dat ze op een blauwe maandag les hebben gehad op basisschool Ali Khamenei in Agha Jari. Het geeft me toch iets exotisch.
Maar even over geld. Nee grapje. Over stalkers. Een stalker is er niet zomaar ineens. Je kunt iemand best drie keer tegenkomen zonder dat het een stalker is. Iemand wordt pas een stalker als je in je hoofd besluit dat hij of zij je stalkt. En dat doe ik gewoon niet zo snel. Waarschijnlijk heb ik dus al heel veel stalkers gehad zonder dat ik het doorhad. Gewoon, omdat ik zo’n mensenmens ben.
Een dag voor kerst zag ik Halina Reijn fietsen in Amsterdam met een kerstboom achterop. Dat moet kunnen. Er was nog niets aan de hand. Ook actrices hebben recht op kerst. Ik vond wel dat ze een beetje laat was met de boom, maar goed, daar kan ze nog een goede verklaring voor hebben. Misschien dat de prijzen van kerstbomen de dag voor kerst omlaag gaan, bijvoorbeeld. Of haar kat moest nog ontwormd worden.
Zoals verwacht viel kerst op vijfentwintig- en zesentwintig december, en was het de zevenentwintigste weer voorbij. Die dag zag ik Halina weer. Bij de glasbak dit keer. Halina had erg veel flessen in haar tas. Ze gooide de verschillende kleuren glas allemaal in hetzelfde gat. Terwijl ik haar bekeek en een stukje omhoogkruipende kater inslikte, zag ik dat ook ík alle gekleurde flessen in hetzelfde gat gooide. Zo ben ik niet opgevoed, mompelde ik. Mijn laatste fles kletterde kapot in de glasbak. Ik keek op, Halina was verdwenen. Toen ik wegliep zag ik dat ze mooi níet was verdwenen, maar even op straat was gaan liggen om uit te rusten. Ik heb nog een foto van haar gemaakt toen. Ze merkte het toch niet.
Na zevenentwintig december kwam achtentwintig december, en in een opperbeste eindejaarsbui besloot ik de zwerver die altijd onverstaanbare liedjes uit zijn keel staat te gorgelen, mijn kleingeld te geven. Ik heb geen portemonnee, dus kleingeld verzamelen duurt soms even. Terwijl het even duurde zag ik dat de zingende zwerver een tasje aannam van een meneer. Er zat cola in, en een kerstbrood. Wie geeft er nu cola en kerstbrood aan een zwerver? De uitsloverig weldoenende meneer draaide zich om. Bleek het weer Halina Reijn te zijn.
De Albert Heijn, Oudjaarsdag. Ik sloot achter aan in de rij. Er stonden zeker tien mensen voor me, en er waren nog drie kassa’s gesloten. Gesloten kassa’s bij topdrukte is het absolute toppunt van armoede. Ik bracht mijn rechterhand naar mijn neus, en met mijn duim en wijsvinger kneep ik ‘m dicht. “Túún, Túún, Túún, KASSA BIJ, KASSA BIJ ALSTUBLIEFT!” riep ik om. Dat zouden we vaker moeten doen.
Eenmaal aan de beurt stond ik plotseling toiletpapier af te rekenen. Vreemd, want ik poep nooit. Ik draaide mijn hoofd naar links, en jawel. Fúcking Halina Reijn weer. Ze heeft mij haar extra zachte AH-huismerk-toiletpapier laten betalen! Ik vroeg haar waarom ze geen beurtbalkje had gebruikt. Maar het enige dat Halina deed was me aanstaren met die koude, lege stalkerblik van haar.
Ik moet mijn ogen tot kleine spleetjes knijpen om geen hoofdpijn te krijgen van het felle zonlicht. Het lijkt alsof de zon deze ene dag alle gemiste uren van de zomer wil inhalen. Als ik mijn spleetjes iets groter maak, voelt mijn hoofd alsof ik in één teug een slush puppy op drink. Ik zit aan de Maas en ik heb zojuist besloten dat dit mijn lievelingsplek van Rotterdam is. Rechts zie ik de Erasmusbrug, links de Willemsbrug en recht voor mij de oude gevels van de huizen op het Noordereiland. Onder mij mijn boven het water bungelende benen. Ik ben op vakantie en ondanks mijn niet zo heel erg exotische bestemming zou ik nergens anders willen zijn. Ik logeer bij mijn vriendin Marijke, en Marijke heeft sinds kort een vriendin. Dat is ook de reden dat ik nu hier zit. Toen ik vanochtend voor Marijke’s deur stond waren ze nog niet klaar met hun ochtendseks, dus bood ik aan om een rondje te gaan lopen.
“Vind je dat echt niet erg dan?” had Marijke nog gevraagd, waarop ik zei dat Marijke’s vaginale vertier na jaren van extreme droogte vanzelfsprekend voor gaat. Ik vond het zelfs wel een mooie, poëtische situatie, dat terwijl ik haar poort achter mij dichttrok, zij haar poort juist weer opende. “Bel maar als je klaar bent” riep ik nog.
En nu zit ik dus aan de rand van de Maas rode en zwarte frambozensnoepjes te eten. Terwijl ik in het zakje grabbel, herinner ik me dat ik ooit zo’n blauw snoepdolfijntje in mijn neus heb gestopt. Gewoon om te kijken of het zou passen. Ik heb de hele dag nog blauw snot uit mijn neus gesnoten. Deze frambozen snoepjes zijn iets minder groot, maar gevaarlijker omdat ze zijn bedekt met heel kleine balletjes. Ik móet gewoon weten hoe het voelt om in ieder neusgat een frambozensnoepje te hebben. Een rode in m’n linkerneusgat en een zwarte in de rechter. Andersom staat misschien beter. Ja, ik doe een zwarte in m’n linkerneusgat en een rode in de rechter. Na wat gemurmel kan ik mezelf met trots melden dat het technisch mogelijk is om in ieder neusgat een snoepje te duwen.
Juist als ik dit alles constateer, word ik gebeld door Marijke. Links van mij zie ik een stelletje waarvan de vrouwelijke helft op de rand van de kade loopt, waar ik dus zit, en ze straks dus over mij heen moet als ze niet omloopt. “Hé Marijke. ik heb twee fram…” Juist als ik wil vertellen dat ik met twee snoepjes in mijn neus in de zon zit, stapt de mevrouw die ik net al zag over (”Sorry hoor!”) mij heen en schopt met haar lelijke hakken mijn zakje snoepjes de Maas in. “O! Je dropjes!” schreeuwt ze overdreven dramatisch. Ze staart me nog even aan, mompelt iets dat klinkt als ‘sorry’ en ik roep haar nog na dat het helemaal geen dropjes waren. Vanuit mijn mobiel die net niet in het water is gevallen, hoor ik Marijke’s stem. “Tim?! Wat gebeurt daar? We zijn klaar hier, je kunt TERUG-KO-MEN!” Ik sta op om weg te gaan en zie mijn zakje snoepjes wegdrijven. Ik baal, maar gelukkig heb ik er nog twee in mijn neus. Tevreden loop ik kauwend terug naar Marijke. Ik bewaar de rode voor haar.
De zomer staat voor de deur en dat betekent dat veel mensen weer buiten (in de breedste zin van het woord) gaan seksen! Om al die openbare hitsigheid in goede bananen banen te leiden heb ik wat handige tips! Want ik ben ook de beroerdste niet.
Seks in de Bus (Ook uitvoerbaar in trein en/of vliegtuig)
De Jeugd van Tegenwoordig zong ooit “Nieuw dansje, zie het als een huishoudelijke klus. Dit dansje kan overal, zelfs achterin de bus”. En niet zonder reden want pijpen is een absolute on the road-aanrader. Nam je vroeger nog de Mens Erger Je Niet-pocketeditie mee, nu heb je genoeg aan een piemel (filefellatio) of vagina (busbeffen). Een gewillige mond is in de touringcars richting Zuid-Europa snel gevonden. WEL DOEN: Je hoeft je helemaal niet te schamen voor het bedrijven van orale seks in een bus, maar als je toch wat privacy wil, leg dan een jas over het hoofd van de ‘dansende’ partner. NIET DOEN: Hoe erg de hormonen ook door het lijf gieren: wagenziekte en orale seks gaan NIET samen. ECHT NIET.
Seks op het toilet
Seksen op het toilet is voor veel mensen een fantasie, maar echt makkelijk is het nie! Toiletten zijn vaak voorzien van gladde tegels, waardoor bij het minste of geringste vocht een gevaarlijk gladde situatie kan ontstaan. WEL DOEN: Bij verschillende huishoudwinkels zijn antislipmatten te koop. Deze matten kun je bevestigen op de pot of op de vloer en zorgen ervoor dat uitglijden een uitzondering wordt. De antislipmatten nooit gebruiken in combinatie met slipjes, tenzij het antislip-maar-slipjesvriendelijk logo op de verpakking is afgebeeld. NIET DOEN: Ingewikkelde standjes kun je beter gewoon in bed doen. Ga dus vooral niet op de toiletpot staan/hangen/liggen. Gebroken leuters en gekneusde vagijnen worden namelijk niet door elke reisverzekering vergoed.
Seks in de tent
Deze sekslocatie is verplaatsbaar en daarom is het succesgehalte sterk afhankelijk van de plek waar de tent wordt opgezet. Ook het formaat van de tent kan van invloed zijn op de uiteindelijke geslachtsgemeenschap. Wanneer de tent temidden van 50.000 collega’s op een festivalterrein staat, krijg je met een heel andere situatie te maken dan wanneer je kampeert bij de boer. WEL DOEN: Wat voor tent je ook hebt, onthoud dat een voortent net zo belangrijk is als een voorspel, want van een goed voorspel krijg je een tent in je broek. NIET DOEN: Sommige mensen vinden het lekker om elkaar te besprenkelen met kaarsvet maar hier is doorgaans een kaars voor nodig. Tenten zijn meestal van plastic en zeer brandbaar. Gelukkig kun je ook veel dingen doen met een kaars zonder deze aan te steken.
Seks op het strand
O, wat romantisch! Wie wil er nu niet de zomerse liefde bedrijven terwijl het geluid van de golven je omringt en een koel briesje jullie schokkende, dampende, stampende lichamen koelt! WEL DOEN: Als je bovenstaande overdag uitvoert, vergeet je dan niet in te smeren met zonnebrandolie. Hoe lichter de huid, hoe hoger de factor. Ook ’s nachts is zonnebrandolie om verschillende redenen een aanrader. NIET DOEN: Zand is leuk, maar niet als je neuk. Er zijn verschillende verhalen bekend over mensen die na de daad vol zitten met schaafwonden. Een schaafwond op je been is nog te overzien, maar op een kutscrub zit niemand te wachten.
“Wil je echt dat ik het doe?”
“Ja natuurlijk! Al is het alleen maar voor het verhaal!”
“Wat moest ik nou precies zeggen?”
“Nou gewoon: ‘Goh ik zie dat u al een tijdje naar mij staat te kijken en ik vroeg me af of ik u misschien ergens mee kan helpen?’ Ja of je gaat meteen voor de hoofdprijs en je zegt ‘Hee! Mooie schoenen. Neuken?’”
Al de hele avond word ik door collega’s gewezen op de wat oudere man –als hij kaas zou zijn dan was het hele pittige- die al sinds onze binnenkomst steeds met veel gevoel voor drama mijn kant opstaart. Niets nieuws, wat oudere mannen betreft ben ik wel wat gewend. In Amsterdam zat ik een keer met een groep in een café toen er een zwerver –hij noemde zichzelf een kunstenaar- naast me kwam zitten. Zijn openingszin was “Zo meneertje krullenbol, wat een heerlijk ventje ben jij. Ik zag je meteen toen ik binnenkwam!” en terwijl hij dat zei wreef hij onder de tafel zijn been tegen mijn been aan. Ik moest natuurlijk plotseling naar het toilet, en toen ik terugkwam zag ik dat de kunstzwerver zat te praten met mijn collega Nienke, die nogal overdreven geïnteresseerd opging in het gesprek. Hij maakte gebaren alsof hij deeg aan het kneden was, Nienke wierp mij een betekenisvolle blik toe en ik schoof aan de andere, veiligere, kant van de tafel aan.
Toen we vertrokken -en de kunstzwerver inmiddels Ferry -“En in bed maak ik veel herrie”- was gaan heten, wilde hij persé afscheid van mij nemen. Ik riep vanaf de overkant van de tafel, terwijl ik snel mijn jas aanhees “Nou dag hoor meneer!” en stoof naar buiten. Van Nienke hoorde ik later dat Ferry in geuren en kleuren had verteld hoe hij mij lief had willen kozen. Hij was dus niet aan het uitleggen hoe je deeg voor appeltaart maakt. Integendeel.
Daar ga ik dan. Op weg naar mijn niet zo stille aanbidder. Als het bier niet gratis was geweest zou ik dit nooit doen. Heel even bedenk ik wat ik moet doen als de man echt geïnteresseerd blijkt te zijn. Maar dan sta ik al voor hem. “Ja uhm. Hallo meneer. Ik ehh. Ik zie dat u al de hele avond een beetje naar mij… staat te ehh staren. En ik vind uw schoenen zo mooi dus… ik dacht misschien heeft u wel zin om met mij te neuken?” De man kijkt mij een paar seconden verbaasd aan. Hij ruikt naar walnoten en draagt suède schoenen. “Ofzo?” hoor ik mezelf erachteraan gooien. “Tim heet jij toch?” zegt de suède-schoenen-dragende meneer.
Een stalker! Hij weet hoe ik heet! Deze man is ziek! Misschien achtervolgt hij me al jaren en print hij foto’s van mij uit om eroverheen te ejaculeren en maakt hij daar vervolgens weer foto’s van en zet ze op een website! En ik weet van niets! “Ik ben Piet Prins! Ik heb jou nog zwemles gegeven, ik wist wel dat jij het was! Ik hoor nog dat gekrijs van je tijdens je eerste twaalf zwemlessen. Jaren later noemden we hysterische kinderen nog steeds Tim. ‘Oh nou pas maar op dat kind is een Timmetje hoor’ Wat leuk om je te zien!”
En weer moet ik plotseling naar het toilet. “Ik moet even plassen geloof ik” Langzaam –maar zo snel mogelijk- loop ik achteruit. Dit is nog erger dan toen ik ergens logeerde en er op het toilet geen toiletpapier was, maar er wel een klein, maagdelijk wit handdoekje hing.
Onderweg achteruit word ik meegesleurd naar het dansgedeelte omdat daar omgebouwde Kelly staat te dansen. “Tim, Kelly staat al de hele tijd naar je te kijken!” Maar ik doe niets. Helemaal niets.
Ik kan er niets aan doen maar ik vind haar gewoon een doos. Nee, ik heb haar nooit ontmoet, maar wat ik van haar heb gezien is kut. In de film Turkse Chick schuurt ze in een string (met diamantjes voorzien van het woord ‘doggystyle’) tegen een boom aan. Haar relatie met Jan Smit wilde ze geheimhouden, maar toch liep ze zoenend met Jantje door de drukste winkelstraat van Nederland. En ze zegt in een promo dat ONM om half zeven begint terwijl het zeven uur is. Bovendien houdt ze vol christelijk te zijn. Wat is op met dat?! Tik Yolanthe in op google en je zult je afvragen sinds wanneer de kerk zaadvragende blikken, minibikini’s en het verspreiden van ander masturbeermateriaal toestaat.
Wat zullen haar ouders trots zijn als ze weer als een geile bakvis over de kijkbuis glibbert. “Ja schat, dat is nou onze dochter, die hoerige blik heeft ze van jou.” En Yolanthe is niet zomaar gelovig, in een interview zei ze zelfs ‘heel gelovig’ te zijn. Ik weet niet precies wat dat betekent in Yolantheland, maar het kan in ieder geval niet betekenen dat ze zich heel erg in haar geloof heeft verdiept.
Het aller-, aller-, allerergste is dat Yolanthe een driejarig contract bij BNN heeft getekend. Je weetwel, die omroep met alleen maar programma’s om voor thuis te blijven, met presentatoren die echt iets kunnen, presentatoren waar ik ook voor thuis blijf. Ik snap er niets van. Ik bedoel, als ze haar willen hebben omdat ze zo lekker is, verwerk haar dan in het BNN logo of zo. Of laat haar af en toe geil door het beeld glijden, dáár is ze goed in. Maar laat haar alsjeblieft niet iets doen, laat haar niet praten!
In het ‘urban’ programma URBNN mag ze al af en toe iets zeggen. Maar ik versta haar niet. Het is alsof haar onderkaak er voor de lol bij hangt. En als ik haar wél versta dan voel ik me daarna vies en verward en wil ik douchen. Er is maar één ding waardoor ik me kan voorstellen dat Yolanthe vanaf september wordt toegevoegd aan de Try Before You Die-ploeg: het is heel makkelijk om voor haar opdrachten te bedenken. Hou één hele dag al je kleding aan, loop door Volendam zonder geraakt te worden door rotte eieren, jat iets beters dan een roddelblad, en in de laatste aflevering: ga David de kabouter zoeken in een héél groot donker bos. (En verdwaal.)
Eigenlijk voel ik me nu best een beetje slecht. Dit is best wel een beetje een afzeikcolumn aan het worden en dat is niets voor mij. Ik ben een schatje, nee echt. En het is vast niet makkelijk om Yolanthe te zijn. En het is vast ook niet leuk als ze, trouwe TED-lezer als ze is, deze column leest. Yolanthe, als bovenstaande nou gewoon klinkklare onzin is en je helemaal geen domme hoer bent, mail me dan, dan doen we een bakkie. Een goed gesprek Yolanthe, jij en ik.
Ik lag likkend aan een groen kikkerijsje op bed, toen ik mijn tv hoorde zeggen dat het binnenkort verboden wordt om seks met dieren te hebben, en dus ook om dierenporno te maken. Alsof ik Char was die een letter doorkrijgt kwam ik op het idee om me te verdiepen –niet te diep- in animalsex. Terwijl ik het kopje van de kikker in mijn mond stak sleurde ik mijn laptop naar me toe. Klik. Google. “animalsex”. enter. Ik klik door naar de site bovenaan de zoekresultaten en zie een pagina vol met foto’s van dames met paarden, dames met honden en paarden met dames. Ze zeggen dat een foto meer zegt dan duizend woorden, maar soms zijn er helemaal niet zoveel woorden nodig om iets te zeggen: “Mollig blond meisje verwend haar paard” en “Perverse tiener zuigt hondenpik leeg” en mijn lievelings: “Liever de hond ontladen dan uitlaten”.
De foto’s zijn allemaal thumbnails van previewfilmpjes. “Mollige slet laat zich naaien door hond”. klik. bufferen. play. Ik zie een, inderdaad, mollige slet op haar knieen voor een 5-uur-show-achtige open haard liggen. Het matje (dat het woord kleed niet waard is) onder haar zorgt ervoor dat ze niet wegschuift naar de andere kant van de kliklaminaat-vloer. Ik kan niet anders dan concluderen dan dat ze inderdaad genaaid wordt door een hond. De vijfvoeter heeft z’n riem nog om en hardhijgend penetreert hij ‘de mollige latina’ zoals de beschrijving onder het filmpje vermeldt. Ik klik snel het volume omlaag als het latinateefje harder begint te kreunen. De hond hijgt. De mollige latina kreunt. De hond hijgt. De mollige latina kreunt.
Ik vond het beestachtig interessant, het voelde niet eens alsof ik hele vieze dingen aan het bekijken was. Meer alsof Linda –Jij bent zeker de leukste thuis!- de Mol ieder moment het beeld had kunnen vullen om het filmpje van de week aan te kondigen, iets met een klein meisje dat in een put valt ofzo. Shot van de achterkant. De vrouw én de hond. Grote zwarte hondenballen hangen bungelend voor de glimmende mensenpoes. Klik. terug. “Geil sletterig paardenneukertje” klik. bufferen. play.
En ineens was ik het zat. Ik keek naar een vrouw die aan een paardenpiemel zoog alsof er bonusmiles uit zouden komen als ze het hard genoeg deed –en het werd me gewoon teveel. Ik bedacht dat Marianne Thieme vast niet op mijn feestje zou komen als ze dit zou weten. Tijd voor verdieping was het. Ik zap naar Nova en zuig de druppelende kikkerbilletjes van het stokje. Dit wordt een mooie avond Clairy.
Ik stak over aan de achterkant van het Centraal Station en een meisje met felgeel geblondeerde haren liep mij vanaf de overkant van het zebrapad tegemoet. Het lukte haar niet om dwars door mensen heen te lopen dus baande ze zich tierend een weg door de overstekende menigte. “Kiijjjjk in gootsnaam waa je leeeeupt!” riep ze terwijl ze een afwuivend gebaar met haar handen maakte. Ze rolde met haar ogen en ik kon haar zelfs horen zuchten. Ik keek haar na. Haar gouden sieraden, die als kerstversiering aan haar lichaam hingen, verblindden mij, haar kauwgumkauwende wangen deinden mee op het ritme van haar borsten.
Ik vervolgde mijn weg en in mijn hoofd hing het meisje – als een knuffel in een grijparm op de kermis – boven mijn hokjesgeest. Ik voelde via mijn oren een glimlach opkomen. Het meisje was met een doffe klap in mijn hokje met de grote gouden B belandt. Een Breezerslet! Al sinds ik me kan herinneren heb ik een oprechte fascinatie voor meisjes die naast het pijpen voor Breezers-principe ook een hele subcultuur hebben ontwikkeld. De aanwezigheid van de breezerslet in mijn leven is minstens zo vanzelfsprekend als die van zweedse balletjes. Ik kan me de lente van het Breezertijdperk nog goed voor de geest halen.
De eerste tekenen van het Breezerslettisme zag ik toen meisjes op school – toen nog gewoon sletten zonder Breezer – in de pauze stonden te paaldansen tegen de kapstokken tussen de kluisjes. De tweede tekenen merkte ik op toen ze de knakworsten die in de kantine verkocht werden in het bijzijn van jongens langs hun lippen gingen wrijven op het schoolplein. De derde tekenen kon ik niet ontkennen toen er een meisje tijdens een schoolfeest, in het bijzijn van een joelende meute, werd gevingerd in een dug-out op het hockeyveld. De meisjes hadden één ding gemeen: ze zagen er alledrie uit alsof ze al zes huwelijken achter de rug hadden. De kleding die ze droegen was nietsverhullend en waarschijnlijk afkomstig van een winkel met de onheilspellende naam Natasha’s Fashion en hun make-up zag eruit alsof ze die met hun ogen dicht hadden opgesmeerd.
Om tE C0MmUniCerUhhh OnTwiKkelDuhh De BrEeZaHhHSlEtTuHh ZellUfS Un EiGuhHh TaAlLl. Zo konden ze altijd snode slettenplannen smeden via MSN, zonder dat iemand anders er ook maar iets van zou snappen. Het was een ongekende succesformule en vele meisjes sloten zich aan bij de slettology. De kudde groeide en groeide en zelfs toen de media rond 2005 voor een kleine deuk in het pakje imago van de firma Breezerslet BV zorgde, leek dit geen enkele Breezerslet te deren. Ondanks dat het door alle kritiek wel steeds moeilijker werd om hun levensstijl te behouden voor toekomstige generaties, is hen dat tot op de dag van vandaag wél gelukt. Het werd voor Breezersletten zelfs mogelijk om op TV te verschijnen. Tal van belspelletjes worden tot op heden gepresenteerd door actieve en ex-Breezersletjes.
“Maar wat is nou het succes van die hele Breezahh-lifestyle?” vroeg iemand me laatst.
Ik antwoordde dat ik denk dat het de herkenbaarheid van de Breezerslet is: Ze lijken allemaal op elkaar. Zo is Mcdonalds ook groot geworden: iedere vestiging ziet er hetzelfde uit en een knaller kost altijd een euro.
23.38 uur. “Tim, in het Oosterpark neuken ‘s nachts toch homo’s?”
Ik lig onderuitgezakt op bed als Marijke opkijkt vanachter het blad dat ze aan het lezen is.
“Hoezo? Wil je ze gaan zoeken?”
23.40 uur. De deur slaat achter ons dicht. Ik buk om mijn veters te strikken. “Kijk, dat moet je straks dus niet doen. Je bukt niet vóórdat ik de omgeving heb gecheckt.”
00.10 uur. Ondanks dat het Marijke’s idee was om op zoek te gaan naar seksende homo’s, loop ik voorop. De zaklamp die we hebben meegebracht blijkt overbodig omdat de maan er ook is, maar vooral omdat het ding niet blijkt te werken. We kijken omhoog. Volle maan, wat een cliché. “Het is net alsof er een gaatje in het dak zit,” zeg ik. Marijke kijkt me aan met een lege blik. “Nou, steek je vinger er in,” zegt ze lachend, om meteen daarna haar gezicht weer glad te strijken. “Geen tijd voor grapjes, Tim, we moeten door.”
00.33 uur. Onder ons kraken takjes en andere dingen uit de natuur die kraken als je er op gaat staan. Op wat geruis van de stad na is het doodstil. Geen seks te bekennen.
“Wat doen we eigenlijk als we ze vinden?”
“Gewoon. Kijken.”
00.49 uur. “Daar!” Marijke probeert te fluisteren maar haar enthousiasme laat haar stem uitschieten, waardoor we allebei schrikken en omlaag duiken. Op onze hurken zitten we tegenover elkaar.
“Ik zag ze!”
00.53 uur. Recht voor onze neuzen zien we het gebeuren. Ze hebben niks door. Eén man staat, een ander zit op zijn knieën voor hem.
“Marijke, mijn veter zit weer los.”
“Niet nu!”
“Waarom neuken ze niet!”
“Omdat je veter los zit!”
00.59 uur. “Nee! Niet doen!” fluister ik half roepend als ik Marijke’s rechterhand, inclusief zaklamp, naar achter zie zwiepen. Eén keer knipperen met mijn ogen later en ik zie de zaklamp met een flinke vaart door de lucht zweven richting de bosjesmannen. “Shit!” vloekt Marijke geschrokken. “Marijke waarommmm?!” kerm ik in slow motion terwijl ik de zaklamp tegen het hoofd van de ontvanger zie vliegen.
01.03 uur. De seksende homo’s vluchten meteen. We kijken naar het verlaten veldje voor ons, waar een flauwe lichtstraal de grassprieten beschijnt.
“Waarom deed je dat nou? Dat is toch zielig!” zeg ik verontwaardigd, nog steeds in de bosjes, tegen Marijke.
“Ik wilde ze alleen maar laten schrikken! Ik deed het niet expres! Maar… hij doet het wel weer.”
“Wat?”
“De zaklamp.”
Op vrijdag 19 oktober leest Tim zijn sekscolumns voor tijdens De Pikante Avond in de Broederij te Utrecht. Check kaasschaafcollectief.nl
Vorige week heb ik geleerd wat eufemismen zijn. Tijd voor een verhaal.
Alfred zat al meer dan een uur met zijn vinger omhoog op de juf te wachten. Alfred was een beetje hitsig, want hij kreeg al schaamhaar.
“Juf?! Juf?!”
“Ja, Alfred?”
“Nou juf, ik zou graag willen weten hoe ik uw lebberspleetje eens goed kan schaambeenbonken. Kunt u me daarbij helpen?”
“Nou, ik vind het wel een vreemde vraag, Alfred. Ik schrik er een beetje van, maar ik denk dat ik je vraag wel kan beantwoorden. Volgens mij bedoel je dat je met je spekstrip tussen mijn sympathieke uitstralingen wil schoffelen en dat je daarna met je pompstronk even mijn gevarendriehoek tjopt om vervolgens met je noten tegen mijn deurbel te tikken?”
Alfred keek zijn juf vol ongeloof aan. Wat een mooie vrouw was het toch. Met haar grijswitte haren en al die diepe putten in haar gezicht. Iedere put stond symbool voor Alfreds liefde voor zijn juf. Misschien kunnen we wel verkering nemen, dacht Alfred.
“Juf, wat moet ik doen om uw vriend te worden?” Alfred durfde het bijna niet te vragen, maar hij deed het toch.
“Nou meneer Kwak, daar is nogal wat voor nodig, ik ben niet zomaar een vrouw. Ik heb jarenlang gewerkt als verhuurschuur, dus ik ben al heel wat keren volgeblaft door onnoemelijk veel verschillende stramme kabouters.”
Alfreds juf gebruikte wel heel veel woorden waarvan hij het bestaan niet wist. Maar dat maakte hem alleen maar verliefder.
“Juf, wat is een stramme kabouter?”
“Dat is hetzelfde als een leuning of een lubbertuit. Sommige mensen noemen het een blauwaderige yoghurtpomp,” vertelde de juf glimlachend.
“Misschien kunt u een keertje bij mij eten tussen de middag, juf?”
“Hmmm,” kreunde Alfreds juf. Haar harde ventielen priemden door haar strakke blouse.
“Misschien kunt u dan ook mijn moeder ontmoeten, als ze tenminste niet ligt te vuistvogelen. Ze heeft hele grote majoefels die ze u vast wel wil laten zien.”
“En je vader dan, Alfred? Heb je ook een papa?”
“Ja maar hij is een sterspeler, dus hij zit meestal in de nauw&wauw zijn coentunnel door te luchten. Wel altijd met een pipi vangkous hoor,” zei Alfred trots.
“Ik zal er eens over nadenken, het klinkt wel heel gezellig bij jou thuis. Ik moet nu Punanientje even gaan helpen met haar rekensommen.”
De juf keek Alfred nog even liefdevol aan, het zonlicht dat schuin omlaag het klaslokaal binnenkwam werd alle kanten op gereflecteerd door de grote kraters in haar gelaat.
Toen niet veel later de bel ging om de pauze in te luiden, rende iedereen naar buiten. Maar Alfred niet. Alfred ging naar het toilet, waar hij drie minuten aan zijn aap sleurde terwijl hij fantaseerde over de hamportemonnee, artiesteningang en bloemkolen van zijn juf.
Leeggespritst keek hij naar het zwembad dat hij van zijn navel had gemaakt.
We zaten tegenover elkaar in een café in Amsterdam. Door haar ongeïnteresseerde blik moest ik al meteen lachen toen ze binnenkwam. De manier waarop ze haar sigaret vasthield leek bijna een statement, haar slome oogopslag gaf haar iets grappigs. Ze nam een muizenslokje van haar verse muntthee en zoog hard aan haar sigaret. “Jongens zijn ook eigenlijk niks voor mij. Ik trek alleen maar van die watjes aan, zachtgekookte eieren die echt alles voor me doen. Schijtziek word ik er van. Ik wil geen jongen die boodschappen voor me gaat doen terwijl de koelkast nog vol is en de Appie dicht, alleen maar omdat ik het vraag.”
“Misschien zijn ze bang,” probeerde ik.
Ze knikte min of meer instemmend terwijl ze nauwlettend het brandende topje van haar sigaret bestudeerde. Ze keek scheel.
Ik kende haar eigenlijk niet zo goed, via via, zij kende iemand die ik ken. Steeds als ze vertelde over dingen die ik niet van haar wist, was ze daar heel verbaasd over.
“Goh, je doet aan motorracen?!”
“Ja, hallo, al acht jaar ofzo hoor, wist je dat niet?”
Nee, dat wist ik niet, dacht ik bij mezelf. Ik weet dat je Suzanne heet, en dat je stoned uit je ogen kijkt.
“En hij wilde echt heel erg vaak seks. En ik niet. En zeker niet als hij zo graag wou. Daar word ik echt niet geil van, van die jongens die zich smekend om mijn lichaam aan mijn voeten werpen. Dus we hadden niet zo veel seks. Hij wilde wel, maar ik wilde dus niet omdat hij zo graag wilde. En toen ik erachter kwam hoe hij zijn probleem oploste, heb ik het uitgemaakt.”
“Want?” vroeg ik.
“Omdat ik me niet laat neuken in mijn slaap.” Weer zo’n muizenslokje en een diepe hijs.
“Hij wachtte gewoon tot ik sliep en dan… tja. Had hij seks met mij.”
Verkrachting! Ben je een verkrachter als je je vriendin in haar slaap penetreert, vroeg ik me af terwijl ik aan Suzanne’s lippen hing.
“En toen ik zeventien was, stelde ik mijn moeder voor dat ik de pil ging slikken. Mijn moeder reageerde door te vragen of het eindelijk zo ver was en ik met mijn vriendje ging ‘vrijen’. Wat ze niet wist is dat ik op mijn veertiende al geen maagd meer was en daarna de boel goed heb laten onderhouden. Zó naïef.”
Ik knikte wat, maar werd ondertussen een beetje ongerust. Waarom ken ik alleen maar meisjes die lolly’s met zaadsmaak wensen, trots hun blauwe plekken laten zien als ze het met hun vriendje in de auto hebben gedaan, en heel laconiek vertellen over een ex met een slaapprobleem?
Als de ober de rekening op tafel legt, kijkt Suzanne mij verwachtingsvol aan. Dan klinkt er ineens een bekend deuntje waar we de tekst min of meer van kennen.
“Ik heb stiekem met je geneukt, ik hoop dat je het leuk vond!” zingen we lachend.
“Hartstikke leuk,” zegt Suzanne, en ze drukt haar peuk uit.
Het is zaterdagavond elf uur en in de trein is het oud-Hollandsch gezellig. Er wordt druk gepraat over drank, auto’s, tieten en het haar van de Beatles, en toen ik de trein instapte werd ik verwelkomd door het ultieme symptoom van gezelligheid: de geur van dampende urine. Die geur is vaak hét bewijs dat je op de juiste tijd op de juiste plaats bent. Op een feest, een festival of op vakantie… want een strandhanddoek ruikt na een paar dagen strand ook naar pis. Ik zit helaas gewoon in de trein. Mijn urinetheorie gaat dus inderdaad niet altijd op, maar wel vaak. Nee echt.
Mijn buren aan de andere kant van het gangpad: een student, jaartje of 25, teenslippers. En zijn opa, jaar of 60, wit haar, en Hans van Willigenburg-bruin. Ze lijken allebei slachtoffer te zijn geworden van een kleinzoon-opa-dag. Ze zitten er een beetje uitgeblust bij. Ik merk dat ik ze aanstaar en zij merken dat ik merk dat ik ze aanstaar. Als een robot beweeg ik mijn hoofd van negen naar drie uur.
Vooral ’s avonds is het in de trein erg lastig om niemand aan te kijken want overal zitten mensen en doordat het buiten donker is, veranderen de ramen in een soort spiegels. Deze sociale verkrachting trek ik niet, dus ga ik maar een beetje onderuithangen. Vorige week heb ik een cadeaubon van 25 euro besteed aan sokken dus ik heb nu echt mooie exemplaren aan, groen met blauw gestreept, het zijn er twee. Steeds als ik toch heel even in het raam kijk, zie ik dat de opa nu mij aan zit te staren. Ik doe net alsof ik het niet merk en zoek een punt waar ik mijn blik naartoe kan schieten. Daar, die mevrouw met theelepeloorbellen, de linkeroorbel. Toch maar niet. Ze kijkt mij nu boos aan omdat ik als een oorwurm naar haar oor staar.
Als ik weer naar de opa kijk, zie ik dat hij allang weer met zijn kleinzoon bezig is, die hij nog wel een beetje lijkt te behandelen alsof hij vier is. Ondanks zijn intens bronzen huidskleur is het wel een lieve opa, denk ik. Ze lopen voor mij uit als ik met mijn grote tas en goedgevulde vuilniszak -lang verhaal- de trein uit stap. Beneden in de hal werpt een jongen gekleed in roze schmink en een string me een blik toe alsof hij Christine van der Horst is en wil dat ik nú bel. Ik pak mijn vuilniszak iets steviger vast en loop door. Tot ik merk dat ik niet verder kan door de muur van mannen in roze kleding en regenboogboa’s recht voor mij. Ik ben de Titanic met de ijsberg right ahead! Wat is er aan de hand? Een homoparade? Een milliseconde later besef ik dat ik er niet ver naast zat. De Gay Pride! Vandaag! Recht voor mij!
Ik pak m’n vuilniszak, ga er op staan en surf in één soepele beweging over de tsunami van dronken homo’s. Ik ren naar de voorkant van het station, sla linksaf en sprint naar de metro. Ik graai in mijn zakken op zoek naar m’n strippenkaart. Die valt op de grond en als ik hem oppak zie ik drie meter van mij vandaan de opa uit de trein zijn kleinzoon aflebberen. En de kleinzoon lebbert mee.
“Da-mus én he-ren, over enkulu mienutén komen wij aan in Paris-Nord. Wij Dank-En U voor het reizen met Thalys en wensen u een prettik verblef.” Dat we er zijn, bedoelt ze. Gare du Nord is een leuk station. Alleen al omdat ik het leuk vind om in de stationshal de koffiebar in te lopen en met een pokerhoofd “je mappel un pain de raisins sil vous plait” te zeggen, om daarna “bienvenue” te roepen en weg te gaan. Als ik het station uitloop, wordt mij door een louche figuur twee keer hash aangeboden. En coke heeft hij ook. “I’m not thirsty” zeg ik en loop weg.
Mijn hotel is vlakbij het station, maar vrijdagavond na elven is ‘vlakbij’ nóg te ver weg. Net voordat ik het hotel binnenloop wordt me voor de derde keer hash aangeboden. Zie ik eruit als een junk? Ik check in en pak de lift naar de derde etage en inderdaad, ik zie er uit alsof ik wel wat kan gebruiken. Een kilo. Ik stort mezelf op bed en vlak voordat Klaas Vaak zand in mijn ogen strooit, zie ik nog net dat de gordijnen en het dekbedovertrek van dezelfde stof zijn gemaakt. Lelijk!
PAIN DE RAISINS EN BRUINE DAMES
Al vroeg in de ochtend word ik gewekt door ritmisch gebonk uit de kamer naast de mijne. Bah. Seks. Zo vroeg?! Een toepasselijk begin van een dag vol hoeren, pooiers, drugs en pindakaas. Ik heb een lijstje gekregen met wat goede ‘adresjes’ maar het handschrift van hoofdredacteur Mark is niet te ontcijferen zonder een cursus Hiërogliefen voor Gevorderden te hebben gevolgd. En de inkt is uitgelopen. En het briefje is gescheurd. En ik ben het kwijtgeraakt.
Zo rond een uur of tien ’s ochtends stap ik dus maar binnen bij de bakker.
“Bonjour.”
“Bonjour.”
“Ehm. Je cherche les prostitué.” (Dat klinkt als een Franse carnavals-hit.)
De man wijst wat onduidelijk heen en weer, maar ik heb in ieder geval een soort van idee welke richting ik op moet.
“Do you have pain de raisins?”
“Non.”
“Oké.”
Na wat gedwaal door obscure straatjes kom ik terecht op een parkeerplaats bij metrostation Les Halles. Ik heb ze. Het eerste dat me opvalt is het grote aantal bruine dames. (Ik mag van mijn Antilliaanse hartsvriendin Marijke het woord neger niet gebruiken, anders had ik negerdames kunnen schrijven, maar helaas pindakaas.) Het zijn er een stuk of tien en ze dragen allemaal hetzelfde. Niet precies hetzelfde, maar meer zoals Karen, Kristel en Kathleen: niet identiek, wel bijpassend. Als ik met een van de dames een gesprek aanknoop, rent er een man op me af die zo lijkt te zijn weggelopen uit Boogie Nights. Het is de pooier van de kudde en hij verzoekt me dringend én onvriendelijk weg te gaan, of zoals de P.I.M.P. het zelf verwoordde: “Disappear motherfucker, disappear!”
CLUB CABARET
Niet ver van Les Halles ligt de wijk Pigalles: het Mekka van de seksclubs in Parijs. Een hele straat vól seksclubs en sekswinkels. Jottum! Ik kan bijna niet kiezen, maar bij Club Cabaret staan twee Indiase dames buiten, en Indiaas eten is lekker dus dààr ga ik naartoe.
“Hi, what does it cost to get in?” vraag ik.
“Only 10 euro” en haar vriendelijke lach krijg ik er gratis bij.
Ze opent haar bordeauxrode poort. Ik kom terecht in een gangetje waar twee mannen met kale hoofden en een vrouw die eruitziet als de schoonmaakster mij niet zo heel vriendelijk aankijken. Mijn hart bonkt in mijn keel. Wat doe ik hier? Ik kom alleen maar voor een goed gesprek!
Ik word meegenomen door Bisha. Bisha wil wel met mij praten maar ik moet wel een drankje voor haar kopen, dat zijn de regels. Ze heeft vast trek in een koud colaatje. Niet dus. Het goedkoopste drankje op de kaart is een glas champagne van vijftig euro. Daar gaat mijn zakgeld. We zitten in het halfdonker naast elkaar, de leren bank plakt en stiekem wens ik dat ik gewoon naast mijn moeder op de bank thee zit te drinken. Met chocoladekoekjes.
“Well, what do you want to talk about?” Bisha draait niet om de geile brei heen.
“I would like to know what you do.”
“I give lapdances.”
“Do you like it?”
“Yes I like.”
“Oké.”
Ze vertelt dat sommige mannen denken seks met haar te kunnen hebben omdat ze haar dure drankjes geven. En dat er vooral Parijzenaren komen en dat ze later het liefst een huisje, een boompje en een beestje wil.
SEXORAMA
Niet meer dan twintig minuten nadat ik Club Cabaret inging, sta ik weer buiten, en wel voor een van de grootste sekswarenhuizen van Europa: Sexorama. De directeur van Sexorama heeft geen tijd om me rond te leiden in zijn wonderbaarlijke warenhuis. Ik mag wel even rondneuzen. Ik dwaal langs dildo’s groter dan kinderbenen, langs DVD’s met titels als Anal Andalusia en Sluttafuck?!, langs plastic nepkutten en gigantische opblaasbare tieten met zaadgeultjes. Om mij heen winkelt wat doorsnee gepeupel. Het is eigenlijk net de V&D. Alsof een verkoopster ieder moment kan gaan omroepen dat de dildo’s langer dan 30 cm in gangpad vijf vandaag voor de halve prijs weg mogen.
Een paar uur later zit ik bij het station met mijn volle Sexorama boodschappentas te wachten op de trein naar Amsterdam. Het schemert en het station begint er weer net zo uit te zien als bij mijn aankomst. Er komt een jongen op me af. Ik ken hem ergens van.
“Hashi, hashi?” vraagt hij.
Ah. Ik schud mijn hoofd en draai me om. Ik zoek naar mijn treinticket maar dan bedenk ik me dat ik nog vier uur in de trein moet zitten en ik op zich wel een slaapmiddeltje kan gebruiken.
Een beetje duizelig loop ik even later het station in. Net als ik de trein in wil stappen zie ik tot mijn verbazing Bisha staan. Ze zwaait en roept “Au revoir, Tim!” Naast haar staan de hoeren van de parkeerplaats plús pooier, de bakker zonder pain de raisins, de receptionist van mijn hotel, de bonkende buren, de directeur van Sexorama en helemaal uit Spijkenisse: Sugar Lee Hooper. Synchroon zwaaiend en met een stralende glimlach wuiven ze in slowmotion een pastelkleurige gloed over de hemel van Parijs. Verwarmd door zoveel liefde zwaai ik terug vanuit de wegrijdende trein. ‘Au revoir, lieve mensen. Au revoir en bienvenue’, fluister ik.
(Deze column is gepubliceerd in de TED zomerspecial, de eerstvolgende gewone TED komt uit op 6 september.)
De man van de grootse ideeën, Geert Wilders, heeft zichzelf weer eens overtroffen. Omdat homo’s steeds vaker slachtoffer zijn van zinloos geweld wil gekke Geert lokhomo’s in gaan zetten: agenten ‘verkleed’ als homo, die dan als het goed is in elkaar worden geslagen door antihomo’s. En dit keer is Geert misschien niet eens zó gek. Als het hem tenminste écht te doen is om de veiligheid van homo’s en hij dit plan niet heeft bedacht om vooral Marokkanen op te kunnen pakken en uit te zetten.
Het is diep triest dat er mensen zijn die anderen in elkaar slaan omdat iemand toevallig verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht. We zouden juist blij moeten zijn met alle mensen die verliefd worden op elkaar (dan komt er uiteindelijk wereldvrede heb ik gehoord.) Ik zie alleen nog wel wat obstakels op de weg naar een blije homowereld. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat politieagenten zin hebben om op zaterdagavond in een strakke leren broek samen met een collega hand in hand de straten af te struinen op zoek naar mensen die hen willen overgieten met zoutzuur.
En er moeten heel veel nieuwe roosters gemaakt worden op de politiebureaus: welke agent gaat wanneer met welke andere agent de homo uithangen? Eigenlijk worden ze zo verplicht om wisselende contacten te hebben. En ze krijgen er ook nog geld voor. (Het begint met een p en eindigt op rostitutie.) En wat te denken van de praktische zaken: welke agent is het mannetje, welke agent het vrouwtje? Harsen of trimmen? Top of bottom? Bovendien zal de politie veel geld uit moeten geven aan stylistes want een geloofwaardige homo-outfit trek je niet zomaar uit de kast.
Het grootste obstakel op weg naar de regenboog is het feit dat het lókhomo’s zijn. Daar komen natuurlijk ook gewoon andere homo’s op af! En dan?! Wat als het gezegde ‘waar je mee omgaat, word je mee besmet’ nu waar is? Dan is het instituut der Nederlandse politie eenheden straks één grote nichtenbende! Dan wordt Albert Verlinde binnen de kortste keren aangesteld als korpschef, en niet veel later zal Gaycop the Musical in première gaan, inclusief roze loper en Gerard Joling in de glansrijke rol van stijve lul. Vervolgens moet heel Nederland homo worden, want agenten zijn zo dominant als kleine Bokitotjes en altijd overtuigd van hun eigen gelijk. En voor je het weet ben je niet alleen verplicht om je identiteitsbewijs altijd bij je te dragen, maar moet je ook te allen tijde drie liedjes van Cher op kunnen dreunen.
Kijk, ik vind echt dat alles moet kunnen: abortus, euthanasie, Rachel Hazes, het homohuwelijk, omroep Max, hondenpoep, seks in ruil voor Breezers, seks met pony’s, seks in het algemeen. Maar soms, heel soms (laten we zeggen sporadisch), sta zelfs ík met mijn mond vol tanden. En ik denk dus echt dat ik ruimdenkend ben, hè. Niet op zo’n Sheryl Crow-‘if it makes you happy it can’t be that bad’-achtige wijze, maar meer op de ‘do the things that are bad because they will make you happy’-manier.
Tim, hoor ik je zeggen, waar stond je van te kijken? Van de sexy doodgraverkalender van een Italiaans uitvaartbedrijf, dáár stond ik nou van te kijken! Denk aan oude Tatjana-kalenders, maar dan met een andere Tatjana, en niet op een strand maar op een kist. “Gekleed in jarretels, pumps en een hoge hoed prijzen grafpoezen de nieuwste modellen doodskisten aan.” Oké, wacht. Nog een keer. “Gekleed in jarretels, pumps en een hoge hoed prijzen grafpoezen de nieuwste modellen doodskisten aan.” Nee, het staat er echt.
De uitgever: “Hiermee doorbreek ik het allerlaatste taboe: seks en de dood!”
Ehh? Waarom zou je in Tedsnaam de mensheid haar laatste taboe af willen nemen? We hebben alles, we kunnen alles, als nu ook nog ons laatste taboe wordt doorbroken dan zijn we toch klaar? Dan zijn we toch Super Mario die in de laatste wereld is aangekomen en de prinses redt? Dan zijn we uitverkocht, dan kunnen we opdoeken, inpakken en wegwezen. Ik vind echt alles leuk en heb eigenlijk geen mening, maar iemand moet deze man tegenhouden. Seks moet een taboe blijven, de dood nog meer, en seks en de dood in combinatie met elkaar al helemaal.
En niet alleen in Italië is men bezig het laatste taboe van de moderne mens bruut aan te randen, in Nederland zijn we haar gewoon keihard aan het verkrachten. Op de website myfavoritefuneral.nl geeft een styliste tips aan mensen die een bijzondere uitvaart willen. Een SM-uitvaart bijvoorbeeld. En ik quote: “Eeuwig slapen in een zacht-erotische omhelzing van zware kettingen, is dat niet de droom van iedere SM-liefhebber? Stel je voor: jij in een zwartlederen kist, afgebiesd met zwart kant en satijn, omwikkeld met zwaar verzilverde kettingen. Deze funeral is werkelijk heel apart!” Apart? Deze uitvaart is ziek! “Een maskertje van leer, versierd met pailletten, een zweepje, een paar zilveren handboeien. Je hoeft je niet in te houden, dit is tenslotte je laatste session!” Ook wordt min of meer aangeraden de bezoekers in zwart kant, leer of rubber naar de uitvaart te laten komen. “De kist kan zelfs gedragen worden door zes leathergirls of boys.”
Bij deze voorspel ik dat uitvaartcentra binnen tien jaar multifunctionele genotscentra zijn. Na de koffie en cake kom je in een kamertje waar je oraal bevredigd kan worden door de uitvaartleider, en als je heel hard moet huilen omdat je een dierbare hebt verloren, dan piest er gewoon iemand over je gezicht heen om de tranen te verdoezelen. En trouwens, seks en de dood is bij nader inzien volgens mij toch niet het laatste taboe. Onder toeziend oog van familie, voor de laatste keer over je vrouw heen gaan en de kist dichtlijmen met zaad. Dát is het laatste taboe.
Toedeloe.
Marianne Bok heette ze. En nadat de hele school erachter was gekomen dat ze tijdens een feestje een bierfles in haar kut had geduwd, heette ze Bierfles. Of Heineken. Of Grolsch. Of Amstel, want er bestond onduidelijkheid over het ingebrachte merk. Vorige week kopte ‘De krant van vandaag’ dat er steeds meer mensen worden binnengebracht op de spoedeisende hulp, omdat ze een voorwerp in een lichaamsholte hebben weten te verstoppen. En het niet meer terug kunnen vinden. Per jaar moeten veertig tot tachtig Nederlanders een in de anus of vagina verdwenen speeltje in het ziekenhuis laten verwijderen.
Ik las verder: “Recent is in een Amsterdams ziekenhuis een man binnengebracht met een meer dan vuistdikke fles azijn in zijn endeldarm.” Ik dacht nog heel even dat het gewoon een ongelukje was. Dat die man gewoon naakt aan het koken was en daarna per ongeluk op de fles azijn was gaan zitten die hij op de bank had laten staan,. Kan gebeuren toch? Of dat hij ruzie met zijn buurman had en de buurman heel boos riep: “Ik plaats een fles azijn in je hol als je hond nog een keer in mijn tuin urineert!” om daarna de daad bij het woord te voegen. Of dat het een actie was van een azijnfabrikant. “Stop onze fles in je aars en win de gouden kaars!”
Maar nee, niets van dat alles. De man was gewoon zo hitsig, zo van bloed doordrongen, steigerend geil dat hij met zijn broek op zijn enkels door de keuken kroop, een keukenkastje opentrok en de eerste de beste fles die hij te pakken kreeg in zijn anus propte. Ik vond een fles azijn al heel erg tot de verbeelding spreken, maar er worden nog veel meer voorwerpen in bipsen aangetroffen: een bevroren varkensstaart, een biljartbal, een snuifdoosje (wat is een snuifdoosje? Iemand?) en verschillende soorten groente en fruit, sommige met condoom (je fruit veilig of je fruit niet).
Artsen hebben door al deze patiënten hun gereedschap opnieuw moeten uitvinden. Tegenwoordig gebruiken artsen vacuümpompen om de verdwaalde voorwerpen te verwijderen. Die vacuümpompen worden normaal gebruikt bij moeizame bevallingen. Ook de verlostang wordt gebruikt om mensen van hun gevulde vagina/endeldarm te verlossen. Wat veel mensen niet weten, is dat deze hobby, laten we het voor het gemak verstoppertje noemen, behoorlijk gevaarlijk is. De medische literatuur spreekt zelfs van een paar sterfgevallen: een man met een schoenlepel in zijn anus is doodgebloed, en de zelfmoordenaar die een kogel in zijn anus joeg, kon het ook niet navertellen.
Maar wat als je een vrouw bent en de penis van je vriend gewoon niet meer uit je te krijgen is? Toen ik op internet wat informatie opzocht over dit boeiende onderwerp kwam ik een verhaal tegen over het fenomeen ‘plompzakken’. “Een techniek waarbij de vrouw een riem heel strak om haar onderbuik bindt, zo strak dat de vagina wijd open gaat staan. Zo wijd dat de man er met penis en ballen inpast.” De riem zou een keer zijn losgeschoten waardoor de man in de vrouw kwam vast te zitten en de penis in het ziekenhuis uit de vrouw moest worden getrokken.
Marianne Bok was haar tijd ver vooruit en na het lezen van het artikel neuriede ik het liedje dat we voor haar zongen als ze door de gang liep. “Ben je iets kwijt? Dat is flut! Maar waarschijnlijk zit het bij Bierfles in d’r…”
Het was warm voor de tijd van het jaar en hoewel villa Eikenhorst van state of the art airconditioningsystemen was voorzien, hing er een broeierige sfeer. De man des huizes, Alex, stond in de keuken een verse smoothie van zojuist door de lakei gekochte vruchten te maken. Zijn vrouw was nog niet zo lang geleden bevallen van een wolk van een derde dochter en had wel iets gezonds verdiend. Op weg naar de lift van de immense Wassenaarse villa trok Alexander nog snel een roze roos uit het boeket op de salontafel. Met oog voor detail legde hij de prachtige bloem, minstens zo mooi als zijn echtgenote, op het dienblad naast de smoothie en stapte de lift in. Op de eerste etage stapte hij uit en klopte hij op de met gouden initialen versierde deur. Er klonk een vriendelijk ‘Ja cariño’ vanachter de deur.
“Kijk eens schat, een heerlijke smoothie voor mijn lieve vrouw.”
“Oh maar Alexander, jij weet dat er is tok maar een dieng dat ik wiel.” De blonde prinses draaide nooit om de hete brei heen. Het zuchtje wind dat vanaf het met bloemen bezaaide landgoed naar binnen woei, blies heel even de pony van de prins omhoog om meteen daarna zijn voorhoofd weer te bedekken.
“Maar Max, wat is er mis met deze smoothie?”
“Alexander, Alexander, hoe vaak moet ik het nog zeggen: liek mijn koetje.”
Alexander had dit moment al sinds de bevalling weten te vermijden, maar nu kon hij geen kant meer op. Al weken probeerde de kersverse vader seksueel contact met zijn vrouw te vermijden en had hij genoeg aan zijn koninklijke rechterhand. In het vrouwenblad Viva had hij gelezen dat de vagina van de vrouw na de bevalling het uiterlijk van een ontplofte egel heeft. Een gedachte waar de prins maar moeilijk aan kon wennen. Zeker omdat zijn vrouw al twee keer eerder een ontplofte egel in haar bezit had gehad en het deze derde keer waarschijnlijk op een ontploft struisvogelkadaver zou lijken.
“Maxje, ik kan het echt niet, als ik er aan denk dan…”
“Willem, Willem, jij weet wat jij moet doen als jij weigert mijn koetje te lieken” Zijn vrouw lag wijdbeens in het kingsize waterbed (dat Alexander eenieder in zijn omgeving aanraadt). Het enige dat haar lijf scheidde van de ruimte om haar heen was een oranje T-shirt dat ze op koninginnedag 2006 in haar handen kreeg gedrukt door een dronken student. Ze keek haar man strak dreigend aan en veegde een niet nader te definiëren druppel van haar dijbeen.
“Als jij niet mijn koetje liekt, dan moet jij via de achterdeur.”
Hij had het kunnen weten. De blauwbloedige man die een aversie voor zojuist klaargebaarde vagina’s kende, werd gedwongen om te kiezen tussen de ontplofte voordeur en de alles behalve appetijtelijke achterdeur, die juist door die ontplofte voordeur bijna een oogverblindende schoonheid werd. De dappere prins maakte zijn keuze.
“Draai je maar om dan Máxima.”
De prins en prinses zouden er weldra achterkomen dat de achterdeur niet zo klemt als men de scharnieren bevochtigt met een smoothie.
Het kwartje viel erg laat. Pas toen Marit mijn schouders vastpakte, me door elkaar schudde en ‘ik kan niet klaarkomen, mongool!’ riep begreep ik wat ze al die tijd had omschreven als haar ‘vrouwenprobleem’. Ze liet me los en keek me aan alsof ze drie bambi’s was die in de koplampen van een auto keken. Net toen ik iets intelligents wilde zeggen, zapte Marit langs een zender waar een Spaanse, maar Engels nagesynchroniseerde vrouw klaar lag te komen omdat er een, zo te zien, grote Spaanse mijnwerker op haar lag.
“Kijk Tim, dat wil ik, dat wil ik! Ik wil ook schreeuwen omdat ik al uren wordt uitgewoond door een Spaanse automonteur en…”
“Mijnwerker. Volgens mij is het een mijnwerker, Marit.”
“Ook goed, wat jij wil! Wat maakt het uit! Ik kan toch niet klaarkomen dus ik zal ook wel geen verstand van mannen hebben!” Ze stoof naar de deur alsof ze de trein moest halen.
“Wat ga je doen?”
“Pissen!”
Dus dat kan ze dan nog wel, dacht ik toen ze de kamer uitzwierde. Veel mensen vinden dat Marit op een zeemeermin lijkt omdat ze blonde krullen tot op haar billen heeft. Ik vind van niet. Marit legt in een café vol trots haar knieën op tafel om de afdrukken van de versnellingspook te laten zien die ze eerder opliep door het bedrijven van de lust in een Toyota Corolla. Dat doen zeemeerminnen niet. En een zeemeermin zou ook nooit een vaginale wind laten, ook niet als een goede vriend heel erg aandringt.
“Wat wil je dat ik doe?” vroeg ik toen Marit met een lege blaas weer op bed plofte.
“Ik weet het niet, Tim. Ik word gewoon zo moe van het niet klaarkomen. Ik bedoel, ik heb al zes jaar iets met Joost en het is nog nooit zover gekomen, en het ligt niet aan hem. Soms ligt hij me uren lang te likken en dan vind ik het ook echt wel lekker, alleen ik kom gewoon niet klaar. Het is alsof je samen een gigantisch heerlijke taart bakt om hem nog weg te pleuren voordat je ‘m uit de oven haalt. Zinloos gegeild!”
Ik vroeg Marit of ze misschien niet zelf eens haar lichaam moest ontdekken, aangezien ze daar zelf nooit tijd voor heeft gehad omdat vooral anderen haar lichaam ontdekten.
“Gewoon een beetje kijken wat je zelf lekker vindt”, probeerde ik voorzichtig.
“Vingeren?”
“Ja, bijvoorbeeld!”
“Jezus! Ik word toch niet geil van mezelf!” (de standaard meisjesreactie op het woord ‘vingeren’). Ik gaf de hoop even op en besloot dat veel bier voorlopig wel een goede oplossing zou kunnen zijn. Twee sixpacks, een dikke kater en pak ‘m beet vierentwintig uur later belde ik Marit op: “Ik heb wat boeken geleend, wat informatie van internet gehaald, kom je langs om ons te verdiepen in het vrouwelijk orgasme?”
“Oké, ik kom!”
En ze kwam.
In het beschaafde Amersfoort werd een Pornofestival georganiseerd. Daar moest ik natuurlijk bij zijn, sterker nog, dáár moest ik sekscolumns gaan voorlezen! Al ver voordat het festival begon, stonden de kranten vol met artikelen over tegenstanders van het Pornofestival. De organisatie verdacht zelfs gelovige Amersfoorters van het verwijderen van Pornofestival promotieposters. “Zo willen ze voorkomen dat mensen weten dat er een Pornofestival plaatsvindt en wat er gebeurt,” aldus de organisator.
Ik zag al voor me hoe op zondagmiddag na de kerkdienst (of schaakclub of motorclub of cokeclub) de anti-P.-comités – want porno is een vies woord – in een geheim achterafkamertje hun vergaderingen hielden.
“Menschen, door den ganse stad hangen plakkaten van dat verderfelijke festival met daarop afgebeeld een man met een minuscuul sokje om zijn voortplantingsorgaan! Wij moeten ze stoppen, want deze heidense banaliteiten zijn slecht voor den volksgezondheyd!” En dat ze daarna op een onchristelijk uur door de straten van Amersfoort hebben gedwaald en iedere poster hebben verwijderd. Om vervolgens zo veel publiciteit voor het pornofestival te creëren dat bij de opening de halve stad aanwezig was, de organisator zijn belbundel omhoog moest gooien en de landelijke media ook niet meer om het pornofestival heen konden.
De felle tegenstanders moeten dan ook een flinke wegtrekker hebben gehad toen zelfs het NOS journaal, in de gedaante van de toch ook behoorlijk porno ogende Sacha de Boer, berichtte over het pornofestival “dat plaatsvindt in Amersfoort van 20 april tot 1 mei.” Ook moet dát het moment zijn geweest dat de organisator een fles champagne opentrok om er daarna flink mee in het rond te spuiten.
Op een avond die gepresenteerd werd door een vrouw met meer pruik dan kleding aan haar lijf, een man die eruitzag als een zwerver onwijs platte moppen tapte*, een zangeres die in het kruis van haar pianobegeleider graaide en vervolgens een lied over vingeren zong, las ik voor het eerst mijn columns voor. De tegenstanders weten niet wat ze hebben gemist.
Bij deze nodig ik alle anti-Pornofestival-groeperingen uit om volgend jaar vooral een kaartje te kopen en dan laat ik wel zien dat het allemaal best mee valt. Ik betaal de drank. Deal?
*Er staan twee homo’s onder de douche, gewoon lekker een beetje te knuffelen en zo. Begint de ene zich ineens af te trekken en de ander denkt zo-zo! Alleen moet hij naar het toilet. “Niet klaarkomen, hè” zegt hij nog tegen de rukker. Komt ie terug, ziet ie een gigantische spermaklodder op de muur zitten. “Je zou toch niet klaarkomen?” “Nee,” zegt de ander, “ik liet alleen een windje.”
“Het was zó saai, ze wilde alleen maar gewone standjes en ze was heel preuts, ik kwam gewoon niet klaar. Dus ik heb gewoon een beetje gekreund en gehijgd en toen ik ‘klaar’ was het condoom meteen in de prullenbak gegooid.”
“Uhm… dus dan heb je gefaket?”
“Duh.”
“Hahahahahaha! Maar merkte ze niks dan?”
“Zij voelt toch niet of ik echt in haar klaarkom, zeker niet met condoom. Als ik gewoon goed acteer dan denkt zij dat ik het orgasme van de eeuw heb.”
“En dacht ze dat?”
“Daar leek het wel op. De volgende dag stuurde ze een sms’je, ik weet niet meer precies wat er in stond maar zoiets als ‘ik moet steeds denken aan wat je zei toen je klaarkwam’.”
“Wat zei je dan?”
“Ik kom schatje, ik kom.”
“Jij bent echt porno, Jan.”
Ik had er nooit echt over nagedacht, maar jongens kunnen natuurlijk net zo goed faken als vrouwen. Mits de penis zich tenminste in het slachtoffer bevindt. Gewoon wat gekke bekken trekken en ‘ik kom schatje, ik kom’ roepen (en daarna een sigaretje natuurlijk, anders gelooft ze het niet).
“Doe je het vaker?”
“Soms.”
“Soms?”
“Nou sorry hoor, maar sommige meisjes pijpen alsof je piemel een fles is en ze met hun tong de dop eraf proberen te schroeven. Dan kan ik twee dingen doen: ik kan zeggen ‘domme doos, pijp eens even normaal want dit stinkt’ óf ik doe gewoon alsof ik klaarkom.”
“Maar hoe doe je het dan als ze je pijpt? Dan merkt ze het toch als er niks uit komt?”
“Gewoon zorgen dat ie in de keel zit.”
Ik had ineens door hoe bijzonder het is wat Jan deed. Na jarenlange onderdrukking door de vrouw, na jarenlang aangehoord moeten hebben hoe ‘wij’ maar liggen te prutsen aan die punani’s, zei Jan gewoon hardop, ik ben een man en als een meisje kut is, dan fake ik.
“Weet je wat het is Tim, vrouwen denken dat ze een orgasme kunnen faken, maar mannen kunnen een hele relatie faken.”
En dat was het moment dat ik met recht kon zeggen “Jan, jij bent een pionier. Een fúcking pionier.”
Dames en heren, welkom op pagina dertig hier in de TED! Ik heb er weer zin in en ik hoop u ook! De zomer probeert Nederland binnen te dringen als een puberjongen die voor het eerst een meisje penetreert: hij doet z’n best maar echt warm wordt ze er niet van! (Applaus!) Maar, lieve lezers: ik heb ejaculerend goed nieuws! Met gepaste trots presenteer ik Tim’s funniest internet sexquotes top 5!
5
Met stip geheel willekeurig op nummer vijf, afkomstig van een of andere belerende website: “Klaarkomen kun je ook in je eentje. Dat heet ‘masturberen’. Jongens én meisjes doen het, en je wordt er niet ziek of debiel van zoals vroeger vaak werd gedacht.” Godzijdank! Het komt niet door het sjorren.
4
Hm… dit is eigenlijk niks want er is te lezen dat Anna Nicole Smith niet van seks hield. Ja hoor, en ik ben tuincolumnist voor de Beau Monde. Next!
3
Met glans geëindigd op de derde plaats: niet een quote maar een woord! “Kokigami: een Japanse kunstvorm waarbij de penis een papieren kostuumpje aangemeten krijgt.” Kunst vóór een grote K.
2
We hebben maar weinig tijd dus snel door naar nummer twee, gevonden op een geweldig seksforum: “Als ik lang met mijn vriend seks en dan een orgasme krijg, is het net alsof ik – sorry hoor – alles onder plas, wat kan ik daar tegen doen?” De vraag van de vrouw wordt beantwoord met een lang verhaal. De hoogtepunten: “Zie het maar als het achtste wereldwonder!” En: “Het is alleen wat vaker wassen.”
1
Maar nu (tromgeroffel!) de nummerrrrrrr één! “Heey allemaal, ik ben 15 en als ik klaarkom, komt er vocht uit me penis, het spuit er echt uit en het is zeker een theelepel. Het is alleen niet zo wit maar meer een beetje doorzichtig, ik kom iedere dag meestal 1 keer, is dit nou sperma?”
Dames en heren, dit was Tim’s funniest internet sexquotes top 5! Bedankt voor het lezen, volgende week same place, same bladzijde en dan met de vijf grootste showbizzvagina’s, Tot dan!
Ik ben in de war. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ijsbeer wat door mijn kamer alsof het de wachtkamer van de dokter is en ik ieder moment naar binnen kan worden geroepen om van een of andere voetwrat afgeholpen te worden. Ik voel een misplaatste opwinding door mijn lijf gieren. Alsof ik heb gezeten voor het misbruiken van een minipony en ik nu toch weer heel erg geil word van iets met vier poten en een voederbak.
Ik stort mezelf met mijn gezicht omlaag op mijn bed, ik kruip wat omhoog en kan nog net naar buiten kijken maar ik zie mijn straat helemaal niet. Ik zie alleen maar die twee goddelijke gladde hompen. Hompen vlees die ik nooit eerder heb gezien, waarvan ik niet wist dat ze bestonden.
Ik was er vrij zeker van dat ik toch echt niet te porren was voor het vrouwelijk lichaam, maar vorige week bevond ik me tijdens een debatavond over seks en internet in één ruimte met de mooiste, gladste, meest ontzagwekkende vormen van het heelal: de benen van Goedele Liekens. Natuurlijk had ze heel veel, en vast ook heel interessante dingen te vertellen over hoe seksualiteit de laatste jaren onder invloed van het internet is veranderd. Maar het interesseerde me geen reet. Ik hóórde haar niet eens. Als het debat over de geloofwaardigheid van Vlaamse wasmiddelreclames was gegaan, had ik dat ook prachtig gevonden.
Tijdens de pauze van het debat liep ik langs de benen, niet geheel toevallig natuurlijk. Ik bestelde nonchalant een biertje en probeerde dichterbij te komen. Ik wilde die dingen aaien. Niet zoals een man haar zou aaien omdat hij haar flamoes in wil, maar gewoon zoals je je allerzachtste knuffelbeer zou knuffelen. Gewoon op m’n knieën, m’n armen om de benen heen, en dan zo langs de binnenkant van haar benen omhoog waarna ze even verbaasd zou giechelen, maar me daarna bij wijze van toestemming een aai over m’n bol zou geven. Net voordat mijn handen het wat kleffe gedeelte van de vrouw zouden bereiken, zou ik stoppen. Zelfs als Goedele aanmoedigend namen van Vlaamse pralines begint te kreunen. Vrouwen doen mij echt he-le-maal niets, maar soms zijn het net vinexhuizen: je wordt er niet warm of koud van maar de badkamer zou je best een keer willen gebruiken omdat de tegeltjes zo mooi glimmen.
Op een recente dinsdagmiddag stond ik voor de deur van mijn nieuwe adres te wachten op de huisbaas. Net toen ik heel even mijn onderbroek terug wilde trekken naar waar hij hoort, hoorde ik een ‘hoi Tim’ achter mij. Ik draaide me om, haalde mijn hand uit m’n broek en keek in de ogen van Anna, mijn nieuwe huisgenootje. We hadden bij de bezichtiging van de kamers al even kort kennisgemaakt en dit was de tweede keer dat we elkaar zagen.
‘Jij bent wel een artistiek type he?!’ Anna viel met de deur in huis. Ik droeg die dag een grote muts en een nog grotere jas met een capuchon die groot genoeg is om mee te parachutespringen. Ik zag er misschien wat alternatief uit, maar ik was vooral verbaasd door Anna’s vraag.
“Dat valt wel mee hoor, maar hoezo?”
“Ik heb je gegoogled dus vandaar”
Het is anno 2007 vast de normaalste zaak van de wereld om je huisgenoten in spe te googlen, maar.. ieks!
“Je hebt iets met bierviltjes gedaan… En je zat in Kruimeltje, zó schattig”
Ik wenste dat ik lucht was en de wind mij héél, héél hard weg zou blazen.
‘En je schrijft sekscolumns voor TED, dus ik moet maar oppassen hè!’
Goh die had ik nog niet eerder gehoord.
“Nou ik ga er niet van uit dat wij seks gaan hebben dus maak je geen zorgen.”
Die doet het altijd goed.
Niet veel later, een week om precies te zijn, lag ik lekker op bed toen er op de deur werd geklopt.
“Hoi Tim!”
Het was Anna.
“Oh lig je lekker? Zal ik je instoppen?”
Voordat ik iets kon antwoorden, stond Anna de zijkanten van mijn deken onder mijn lijf te wurmen.
“Zo, lekker he!”
Godzijdank werd haar aandacht getrokken door mijn splinternieuwe ik-heb-hem-echt-zelf-in-elkaar-gezet Ikea ladenkast.
“Wat zit er in deze lade Tim? Oh, onderbroeken!”
Handig, zo iemand die haar eigen vragen beantwoordt.
Anna had een lade opengetrokken en stond nu in mijn veelkleurige collectie boxershorts te graaien alsof ze een Turk in de koopjeskelder was.
“Oh deze is leuk!
Deze ook! Wel een beetje strak he?
Oh deze heeft m’n vriend ook!”
Anna pakte mijn lievelingsboxer aan beide kanten vast, strekte haar armen en stak haar benen door de twee gaten. Ze deed hetzelfde met nog twee boxers.
Ik hoop niet dat Anna het heel erg vindt dat dit verhaal nu in 150.000 kranten staat, maar als je iemand googled en je erachter komt dat je nieuwe huisgenoot sekscolumnist is, is het dan slim om drie van zijn boxers over je kleding aan te trekken en de kabouterdans te doen?
Zo’n avond waarop je alle belspelletjes al hebt gehad, en niet één keer tiende beller bent geworden (is het je trouwens wel eens opgevallen dat alle belspelmeisjes Minoeschka heten of iets van die strekking?). Zo’n avond waarop je best op wilt staan om de tv op een andere zender te zetten, maar je lijf als een in elkaar gestort oud vrouwtje gewoon ‘nee, ik blijf hier op de bank liggen, je zoekt het maar uit’ roept. Zo’n avond had ik dus, en als het zo laat is dat je lijf in theorie al slaapt, dan komen ze. De sekslijnreclames.
“Amateurs slikken het graag door”
“Welkom in het mmm… geile keuzemenu! Pak je lul en druk snel op die nul!”
De telefoon gaat over.
“Met Angel hier.”
“Hoi Angel, met Tim.”
“Mmmm, hoi Tim, ben je lekker geil, Tim?”
“Ehm, nou nog niet heel erg, daarvoor bel ik jou.”
“Mmmm, ooh Tim, wil je lekker met me neuken?”
“Eh ja. Ik denk het.”
“Lig je al lekker op bed?”
“Ja ik wel, jij ook?”
“Mmm ja, ik lig ook lekker op m’n bedje met mezelf te spelen, schat.”
“Ik ben ook echt beregeil, Angel.”
“Ik ga je nu lekker afzuigen schat, ik ga je afzuigen.”
“O, nou lekker.”
Angel maakt slurpgeluiden.
“Mmmm, o je pik is zo hard Tim, mmm.”
“Hoe zie je er eigenlijk uit, Angel?”
“1.78 lang, donker haar tot op m’n billen, grote borsten, grote billen.”
“Je klinkt ook wel een beetje alsof je lekkere nasi kan maken.”
Stilte.
“Angel?”
“Ga zelf nasi maken!”
“Nee, ik bel jou want ik ben geil. Anders had ik de Chinees wel gebeld.”
“Hallo Angel? Ik betaal je hier een euro per minuut voor, wel een beetje werken voor je geld.”
Stilte.
“Angel, zijn je batterijen op?”
“Je moet je hoofd in de oven zetten en de gas aandoen!”
“Eh… Ik heb niet eens een…”
“Je bent een rommel! Je bent een vieze rommel!”
“Ja, dat kan natuurlijk niet hè, Angel. De kamer kan een rommel zijn, of je leven, maar ik kan geen rommel zijn.”
“Je bent een rommel met je vieze stinkende piemel!”
“Die jij net zogenaamd in je mond had, ja!”
Zo’n avond waarop je beseft dat tien keer naar Minoeschka bellen omdat je het goede woord weet en haar ondanks de ‘directe lijn’ niet te spreken krijgt, bevredigender is dan telefonisch bevredigd worden door Angel.
Lieve Kim, of moet ik mevrouw Holland zeggen? Ik ben het, Tim. Ik heb je laatst geïnterviewd, weet je nog? Nadat onze afspraak enkele keren was uitgesteld, bewees je dat uitstel bij jou niet het spreekwoordelijke afstel betekent. Nerveus wachtte ik je op in de hotelkamer waar ons gesprek plaats zou vinden. Ik liep wat heen en weer, sloeg drie flesjes appelsap achterover, en een cola. Op tv ben je altijd zo eerlijk, ongeremd en uitbundig. Zoals je bij Jensen een klein genotsspeeltje inbracht en vervolgens je meest gelukzalige lach van het scherm af liet spatten: Ik besloot dat het wel een act moest zijn.
Toen er op de deur werd geklopt, hield ik mijn adem in, je stem hoorde ik al door de massief houten deur heen. Daar stond je dan. Dé pornokoningin van Nederland. De enige vrouw die nog geen lintje heeft, maar er wel een verdient. De enige vrouw die pijpend de Erasmusbrug is overgestoken. Ik voelde me plots heel klein naast jou, Kim.
Gelukkig probeerde je mij, tevergeefs dat wel, op m’n gemak te stellen door je arm om mijn middel te slaan, heel hard te lachen en voorover te buigen. Precies zoals ik je al veel vaker op tv had zien doen. Je aanraking leek zelfs even op een streling, maar dat heb ik er vast zelf bijbedacht. Je droeg een korset, een kledingstuk waar vrouwen met erwtjes iets aan hebben, maar bij een vrouw met jongens zoals jij lijkt het alsof je vier borsten hebt. Imponerend. Je hart is ook groot. Je vertelde me dat een voetbalteam ‘met jochies van jouw leeftijd’ na het behalen van hun kampioenschap maar één ding wilden: een orgie met jou. Als een pornotoverfee liet je de wens van het elftal in vervulling gaan.
Je vertelde honderduit over de g-plek, over je eigen dildo die binnenkort op de markt komt, over het vak. Je maakte indruk op me. Alles wat je zei was waar en bij iedere zin die je uitsprak, twinkelden je ogen. Ik kreeg het warm van je. Je noemde me ‘een lekker brutaal ventje’. Ik kreeg het nog warmer van je. Niet eens door je verschijning en je woorden, maar door je persoonlijkheid. Ik heb je hooguit een uur gesproken, maar dat was genoeg om te weten dat jouw persoonlijkheid echter is dan die grote jongens van je.
Maar, lieve Kim, waar ik je eigenlijk voor schrijf:
Ik zit sinds kort op voetbal.
Maandagochtend, ergens tussen Leiden en Amsterdam. De trein dendert door de Hollandse vergezichten. Rechts van mij een zonsopgang waar je u tegen zegt, links van mij een soort Mexicaan met een huid à la Joesjtsjenko na zijn vergiftiging. In mijn hand een beker koffie met zo’n dekseltje waardoor je de koffie je mond in moet slurpen. Op mijn hoofd een fijne muts, ver over mijn gezicht getrokken waardoor ik iedereen goed en onopvallend kan observeren.
Wanneer de trein stopt, staat er een nieuwe groep passagiers trappelend van ongeduld klaar om de trein te betreden. Meteen na binnenkomst stelt iedereen zich dezelfde vraag: ‘Naast wie ga ik zitten?’ Omdat ik vaker in de trein zit dan thuis ben en ik me af en toe best verveel, heb ik mijn tijd nuttig gebruikt. Niemand gaat namelijk zomaar ergens zitten, nee, hier schuilt een hele wetenschap achter. Ik noem het de I.V.J.G.D.I.G.N.J.Z.-selectie. (Ik Vind Je Geil Dus Ik Ga Naast Je Zitten-selectie) Een betere naam zou zijn Ik Vind Je Geil Dus Ik Ga Naast Je Zitten En Misschien Kunnen We Dan Trouwen En Kinderen Maken, maar dan wordt het zo’n lange afkorting dat ik ‘m zelf niet meer kan onthouden.
In ieder geval: De wannabe-zakenman gaat altijd naast een veel te jong meisje zitten. Zo een met een lolly in haar mond en twee staartjes in haar goudblonde haar. Zo’n meisje dat een soort puberale vruchtbaarheid uitstraalt. Die zakenman weet ook wel dat hij in zijn C&A maatpak en met zijn ontluikende onderkin geen schijn van kans maakt, om over zijn leeftijd en lichaamsbeharing nog maar te zwijgen. Dat jonge vruchtbare meisje daarentegen zit veel liever naast een jongen met kort stekelhaar en een oorbelletje (eventueel aangevuld met een Feyenoord ketting o.i.d.). Zo’n type dat in december geen cadeaus koopt maar vuurwerk. Een tjappie weet je wel? Jammer voor haar, maar Mike (zo heten tjappies meestal) vindt dat dit meisje te veel op zijn zestienjarige zusje lijkt dus zoekt hij het hogerop: rijpere vrouwen!
Mike zit het liefst naast een Milika Peterzon-achtig type. Zo’n vrouw die niets moet van zo’n jochie maar ondertussen toch echt wel zit te soppen op haar stoel als ze merkt dat Mike haar zit aan te staren. “Zou ik dat krantje van je mogen hebben?” zegt ze zwoel. Ze buigt voorover en terwijl Mike het krantje aangeeft, gunt ze hem een blik in haar, zo lijkt het, zachte tettemie, waarna hij, zijn kruis bedekkend naar het toilet rent. Zijn lege plaats wordt opgevuld door de zakenman en de cirkel is rond.
Bedenk dat de persoon die naast je komt zitten in de trein dat negen van de tien keer niet doet omdat het zo uitkomt, maar omdat hij/zij een vruchtbare indruk van je heeft en je voortplantingsorgaan wil testen. Soms komt het voor dat een passagier buiten de boot valt. Bijvoorbeeld omdat hij driftig om zich heen zit te kijken, terwijl hij nog driftiger aan het schrijven is. Omdat hij de koffie uit zijn beker met dekseltje aan het slurpen is en een rare muts op heeft. Ga dan eens naast hem zitten, dat vindt hij fijn.
Deze sekscolumn schreef ik ook samen met Krista, de eerste van 2007! Woehoe!
De kerstboom ligt in stukken in de open haard en de saaiste maand van het jaar staat weer voor de deur. De maand van de goede voornemens. Zet je rotzooi buiten en begin aan een nieuw leven in het nieuwe jaar! Wat een bullshit. Wij beginnen het jaar daarom niet met goede voornemens maar met wensen. Wensen voor vrienden, vriendinnen en onbekenden.
Allereerst wens ik (Krista) mijn vriendinnetje G. een mooie, grote, piemel met, als het niet te veel gevraagd is, een leuke vent eraan vast. Ook zou ik JP Balkenende in het nieuwe jaar graag zien met zo’n ik-heb-net-gewiptgloed over zijn wangetjes en een smile van oor tot oor.
Ik wens ook dat bekende Nederlanders ophouden met kledinglijnen maken en dat mijn moeder haar nieuwe baan leuk vindt. Verder zou ik het overweldigend gaaf vinden als iedereen blij met zichzelf is en niet elke opmerking als een persoonlijke aanval opvat. Een speciale wens voor de Nederlandse samenleving: een Nederlander is een Nederlander ook al is hij/zij geboren in een ander land. Het eeuwige ‘zij’ tegen ‘ons’, ik ben er klaar mee. En natuurlijk heb ik ook een wens voor Tim: naast een hoop spannende gebeurtenissen die wij allemaal kunnen lezen in zijn columns, wens ik dat al zijn wensen, dromen en lang gekoesterde fantasieën uitkomen.
Oké, nu ik (Tim dus). In 2007 gaan mijn huisgenootje Marijke en ik na twee jaar samenwonen allebei ergens anders wonen. Zij blijft in Rotterdam en ik ga naar Amsterdam. Omdat ik ongetwijfeld heimwee ga krijgen naar haar en naar mijn stad, wens ik Marijke een logeerbed toe. Ook hoop ik dat Marijke snel een spange chi-meid vindt.
Vriend J. wens ik een fijne vriendin, het liefst eentje die later (“Omdat vrouwen daar beter in zijn”) fulltime voor zijn nageslacht wil zorgen. Mijn zusje wens ik meer slaap, en mijn moeder wens ik een knappe fysiotherapeut. Vriendinnen I. en M. wens ik volgend jaar het diploma te halen waarvan ik ooit dacht dat het ook voor mij was weggelegd. En vriendje B. wens ik dat zijn grootste droom in 2007 uit zal komen, en dat ie heel goed verkoopt.
De regering wens ik heel veel wijsheid toe (van sommige wensen weet je bij voorbaat al dat ze niet uit zullen komen). Mijn vader en zijn vriendin wens ik een liefdesbaby, zodat ik niet meer in mijn eentje naar herhalingen van Wicky de Vicking hoef te kijken. Omdat Krista mij hierboven iets liefs heeft gewenst, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Daarom wens ik voor Krista dat ze mij de helft van de caférekening terugbetaalt, en snel graag. En ik wens ook meer pinautomaten, grotere koffie bij de AH to go, een douchekop die niet steeds losschiet, en ik wens in het vervolg alleen nog hele paren sokken in mijn kast te vinden.
En tot slot wensen wij iedereen naast allejezus veel seks vooral… worldpeace!
Samen met Krista (ook TED Sekscolumnist) schreef ik de laatste sekscolumn van 2006 : 2000seks!
• We hoeven ons nooit meer af te vragen waarom we zo raar doen tijdens een orgasme, want uit onderzoek is gebleken dat de helft van onze hersenen er tijdens het klaarkomen gewoon even mee ophoudt.
• Fietsen blijkt niet goed te zijn voor de mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen.
• Ted Haggard, een christelijk leider in Amerika, was altijd een felle homohater. Totdat uitlekte dat hij seks had met een mannelijke prostituee. Met krokodillentranen die uit zijn niet zo heilige oogjes vloeiden, bood hij zijn excuses aan.
• Het geslachtsdeel van Indiase mannen is te klein voor de standaard condoom. Op dit moment wordt in Madurodam gewerkt aan een kleinere versie, natuurlijk met Indiase currysmaak.
• Ook is er een condoom ontwikkeld waar muziek uit komt! Wij gokken op het melodietje van “The Bad Touch” van The Bloodhound Gang of “F*** her gently” van Tenacious D.
• Je hebt nu eindelijk een goede reden om mensen in de trein de telefoon uit de handen te rukken: bellen met je mobieltje is slecht voor sperma.
• Maar één procent van alle websites bevat seksuele inhoud.
• Stofzuigen, ramen lappen en vrijen met je man. Volgens een op de twintig Britse vrouwen hoort seks in het rijtje thuis van huishoudelijke karweitjes.
• Sharon Osbourne bekende dit jaar zo wanhopig op zoek te zijn geweest naar seks, dat ze er voor wilde betalen.
• Die seks had ze dan het best kunnen hebben in een Volvo Estate, want die schijnt daar het meest geschikt voor te zijn.
• Voor de jongens een gouden tip: heeft een meisje een rokje aan, dan is de kans groot dat ze in haar vruchtbare periode zit. In de dierenwereld zouden we de dame loops noemen.
• Van loopse dames heeft Hugh Hefner van Playboy niet meer zoveel last. Hij bekende tegenwoordig liever domino te spelen dan een potje te rollebollen met een van zijn vele playmates.
• Dit jaar werd ook bekend dat je je g-plek gewoon kunt laten vergroten als je ‘m niet kunt vinden. Vind eerst maar zoiets uit voor huissleutels, vinden wij, die zijn we vaker kwijt dan onze g-plek. Bovendien krijg je daar de voordeur niet mee open.
• Een mooi cadeautje om nog snel aan de kerstman te vragen is de iBuzz, een apparaatje dat je op je iPod aansluit en meetrilt op de maat van de muziek. Je kan het plaatsen op een plekje naar keuze.
• Is jouw moeder een Marjolein Bastin liefhebbende, bordurende Libelle-lezeres? Dan is er volgens wetenschappelijk onderzoek een kans van twintig procent dat ze je vader niet trouw is.
• Tenslotte willen wij Paris, Britney en Basshunter bedanken voor de beelden uit hun slaapkamer die ons hun muziek deden vergeten.
Nederland is het land van de tolerantie. Van seks, tulpen en opblaasschapen met een gaatje op een dubieuze plek. Het land waar je vanaf een uur of tien ‘s avonds al zappend wordt verleid een hijgend gedrocht te bellen. Het land waar we niet opkijken van blote borsten in een deodorantreclame. Het land waar een X-factor-jurylid gewoon kan zeggen dat ze liever een zetpil dan een aspirientje neemt. Het land waar paaldansscholen als roestvrijstalen paddenstoelen uit de grond schieten. Maar er is één ding dat niet wordt geaccepteerd in Nederland: schrijven over vagina’s.
Stapels verontwaardigde reacties van fatsoenlijke leraren kreeg ik op op mijn Grote Boze Kutcolumn. Voor de goede orde, die column ging over de (uitgewoonde) vagina van een pornoactrice. Toen ik het stuk schreef kon ik me niet voorstellen dat iemand er aanstoot aan zou nemen. Maar ik ben helemaal bijgedraaid. De wereld gaat ten onder aan vunzigheid op televisie, in de krant en op straat. Seks is iets voor thuis in de slaapkamer. En alleen als je getrouwd bent en kinderen gaat maken. Maar dan mag je er niet van genieten, want lieve lezers, seks is en blijft vies. Ik wil op deze plek dan ook mijn excuses aanbieden voor mijn gore columns van de afgelopen maanden. Vanaf deze tiende jubileum-column gaan we het helemaal anders doen.
Er staat hier Sex&The City boven - vergeet de seks: hier komt de city! Ik woon in het prachtige Rotterdam, samen met nog 599.859 mensen op een oppervlakte van een kleine 304,24 km². Rotterdam telt 403 verenigingen, waarvan 17 tafeltennisverenigingen en 14 korfbalverenigingen. Gezellig! Helaas verloedert de boel ook hier: de jeugd wordt geïndoctrineerd door vuige blaadjes als TED. Die arme kindertjes kunnen immers nog helemaal niet zelf nadenken en zijn nog zo beïnvloedbaar! Ik was verkeerd bezig, ik heb gezondigd. Mijn columns stonden vol met seks, seks en nog eens seks. Terwijl jullie, onschuldige lezers, daar nog totaal niet mee bezig zijn. En jullie zijn natuurlijk nog niets gewend!
Ik heb spijt. Ik heb vele geesten verziekt. Ik hoop dat jullie mijn columns niet gelezen hebben, en als dat wel zo is, hoop ik dat je daarna je ogen hebt uitgespoeld met groene zeep. Beste leraren, lieve papa en mama, vanaf nu kunnen jullie gerust mijn columns lezen. Ik zal nooit meer respectloos schrijven over de kut. Poes. Doosje. Spleet. Flamoes. Pantoffel. Mossel. Voorbips. Punani.
“Tim, jij gaat morgen naar de perspresentatie van Global Tuning.” Hoofdredacteur Mark weet precies waar hij mij blij mee kan maken. Helaas voor hem kom ik ondanks mijn masculiene automonteur-looks niet verder dan het benoemen van de uitlaat. Op internet zocht ik naar informatie over het spektakel, en het kwam er dus op neer dat ik naar een presentatie van een dvd zou gaan, vol met filmpjes van auto’s, vrouwen, en auto’s die vrouwen wassen. Nee andersom, vrouwen die auto’s wassen. Ik stond op het punt om mijn horizon drastisch te gaan verbreden…
Men neme een lege hal, vier auto’s die ooit wél mooi waren, dienbladen met Croky chips en twee meisjes die de hele dag in hun bikini’s auto’s wassen op een manier die niet geschikt is voor jeugdige kijkertjes. Daar stond ik dan, temidden van testosteronbommen en heel veel borsten. De dames schrobden en schrobden. Je zou denken dat de auto na een tijdje wel schoon is. Maar nee hoor. Deze twee “beauty’s” (een van hen was te zien in Temptation Island, heb ik mij laten vertellen) waren hun gage dubbel en dwars waard.
“Is dat nou leuk om te doen?”
Ze keek me aan alsof ik de eerste mens was die ooit tegen haar had gesproken en wrong haar spons uit.
“Waarom wil je dat weten?”
Ze praatte een beetje onduidelijk.
“Dat vraag ik me af.”
“Ik doe gewoon alsof ik een seksbom ben.”
(“Sik doeee gawoon aalsofikeen saksbam ben.”)
“Lekker geil de auto wassen?”
“Ja. Maar ik moet nu weer verder.”
“Daar zit nog een vlekje.”
Ik besloot de kat nog even uit de boom te kijken en zag vooral heel veel oude, grijze fotografen. Terwijl ze foto’s maakten van de schrobbende meisjes (zogenaamde fuel babes) klonk het “Ja schatje, goed zo!” en “Ja, daar hou jij wel van” in het rond. Om de fotografen heen stonden mannen die voor spek en bonen meededen. Ze riepen dezelfde dingen maar hadden geen fototoestel.
De wereld van het autotunen is een bijzondere wereld. Draait het nu om de auto’s of om de fuel babes? En moeten de auto’s de babes mooier maken of juist andersom? En helpen die fuel babes ook in de garage? En waarom is het zo geil om vrouwen auto’s te zien wassen?! Associëren heteromannen het witte zeepsop uit de emmer misschien met ander “sop”? Toen ik op weg was naar de uitgang, werd het me ineens duidelijk: Niet denken, maar meedoen. Ik liep terug naar de fuel babes en tikte de meest ordinaire op haar bil. “Geef dat sponsje maar hier, dan zal ik jou eens een beurt geven.”
Ze steekt haar kontje de lucht in en maakt vreemde borrelende geluiden, zwoel kijkt ze me aan, ‘kus me, bemin me’ lijken haar ogen te zeggen. Ze rolt over de vloer en schuurt tegen alles aan wat ze op haar pad tegenkomt. Een tafelpoot, de verwarming. Dit is Bree, onze krolse poes. Hoe erg moet het zijn om zo ontzettend hitsig te zijn maar er niets aan kunnen doen?
Niet kunnen masturberen, en ook geen grote potente kater in de buurt om je even door elkaar te paren. Gelukkig kunnen mensen wél iets aan hun geilheid doen. Dit is het bizarre verhaal van Nina, een zeventienjarig meisje dat net als onze poes haar hormonen niet meer onder controle heeft. Maak eerst kennis met Dennis: een vijftienjarige emo-boy met een MySpace. Dennis ontmoet meisjes via MySpace. Op een dag spreekt hij af met Nina. Haar ouders halen Dennis op van het station en ze rijden met hem naar de camping waar de familie op dat moment verblijft. Nina doet behoorlijk afstandelijk tegen Dennis. Als ze samen naar de campingsnackbar lopen zegt Nina ‘Zoenen?’ voordat Dennis heeft kunnen antwoorden voelt hij Nina’s natte lap in zijn mond. Ok dan! Rond een uur of zes zegt Nina uit het niets ‘zo nu is het wel weer tijd om te gaan Dennis’ Niet veel later zit Dennis lichtelijk gepikeerd in de trein terug naar huis.
De volgende dag hoort Dennis via wat andere MySpacers dat Nina sinds gisteren iets heeft met Joost. Dennis zoekt Joost z’n MySpace op en hij blijkt net als Dennis in een bandje te zitten en ze raken aan de praat. Een week later gaat Dennis naar een optreden van Joost, en omdat Joost helemaal in Zeeland woont mag Dennis blijven slapen. Even voor de duidelijkheid: Dennis slaapt bij de vriend van het meisje waarmee hij gezoend heeft op de dag dat het meisje en Joost iets met elkaar kregen. Volg je het nog?
Het optreden was geweldig en de alcohol was niet aan te slepen. Joost is stomdronken en eenmaal thuis is hij niet meer op aarde. Dennis belandt op de bank met Nina en ze heeft er zin in. Terwijl haar vriendje ligt te kotsen pakt ze Dennis vol op zijn bek. Hij beseft in wat voor belachelijke situatie hij zich bevindt, maar onder het motto ‘uitbuiten’ geniet hij van deze prachtige avond. Na wat gefriemel her en der zegt Nina dat hij haar en Joost beter niet voor 11 uur morgenochtend kunnen storen.
De volgende ochtend wil Dennis gedag zeggen, het is inmiddels al ver na elven dus hij klopt op de slaapkamerdeur. Hij hoort een soort ‘kom binnen’-achtige kreun en duwt de deur open.
Daar ligt Nina, met haar benen in haar nek. Niet met haar vriendje Joost maar met haar ex Sander! Wat ik met dit verhaal wil zeggen : gelukkig zijn we geen poezen.
(Wegens privacyredenen zijn de namen uit dit artikel gefingeerd. Elke overeenkomst met echte personen berust op louter toeval.)
Marijke is mijn huisgenootje. Marijke is twintig jaar, half Antilliaanse, half Nederlandse, sport graag, heeft sproeten, valt op meisjes en ze eet graag vis. Marijke’s hormoonspiegel steeg afgelopen week net als de buitentemperatuur tot een voorlopig hoogtepunt. Ieder meisje is een potentiële minnares. Toen we thuis een klein feestje vierden omdat mijn zusje en haar broertje allebei geslaagd zijn voor hun examen werd het me echt duidelijk: Marijke staat op springen!
‘Zo Tim ik heb allemaal geile nummers gedownload’
‘Wat dan?’
‘Spang, Ik wil je neuken en Mucha dushi’
‘Oh ja die’ (Ik had geen idee natuurlijk)
Uit Marijke’s kamer klonk keiharde muziek:
‘Ik wil je nu schat ik verlang naar jou ,naar je tieten en je kont
Schatje kom eens horen ik wil je door boren dushi wees niet bang om je lichaam te tonen. (…)Ik wil een kontje dat kreunt als ik haar streel ik wil een kontje dat raad met me pik weet. Die pijpt en die slikt en die weet wat plezier is die af en toe stil zit en pik in der kont neemt.’
Het was wel een beetje een gek lied. In het engels bezingen mensen wel vaker zulke gevoelens maar in het Nederlands klinkt het toch een beetje kneuterig. Als je wilt neuken, gá dan ook gewoon neuken en ga er niet een liedje over schrijven! Geen woorden maar daden zeg maar.
Marijke liep onrustig door de kamer en ik volgde haar vanaf de bank.
‘Oh Tim ik moet echt naar Sandy ik ben de laatste dagen zó geil’
Ze was nu aan het ijsberen.
‘Ehh… Ja nou dan sms je haar’
‘Wat moet ik smsen dan?’
‘Gewoon, hoe gaat het? Warm hé? Weet ik veel!’
‘Ik sms haar gewoon dat ik seks wil’
‘Ok’ antwoordde ik.
Wat moest ik anders zeggen! Marijke heeft wel vaker van die momenten die je gewoon mee moet beleven en vooral niet belachelijk moet maken.
Een tijdje terug hebben we een hele avond doorgebracht in de Mcdonalds omdat Marijke het meisje achter de kassa zo leuk vond. Ze heeft toen zelfs met een sleutel haar telefoonnummer op een papiertje gekrast omdat we geen pen bij ons hadden. Uiteindelijk heeft ze me overgehaald om het briefje aan het mcMeisje te geven. Daarna renden we naar buiten om pas te stoppen met rennen bij de tramhalte.
‘Heb je al een smsje terug gehad?’
‘Nee nog niet. Kutwijf.’
Afgelopen weekend sliep ik met Bram in een vet hotel. Minibar, groot bed, mooi bad.. en een gratis heteropornokanaal. Een klein verslag:
Een dildo ter grootte van een vuurtoren verdwijnt in het gapende gat. De kreunende blonde vrouw noemt het haar pussy. Poesje? Zeg maar kat. Dat wat die vrouw tussen haar benen heeft is geen pussy. Het is een ontploft broodje bal. Die kut ziet er uit alsof er een intercity recht haar kruis in is gereden en daarna alle passagiers zijn uitgestapt om er nog even overheen te braken.
We zagen een gigantische gutsende gleuf. Waarom zoeken de Amerikanen Osama in de Pakistaanse bergen? Deze vrouw heeft genoeg ruimte tussen haar benen om heel Al Qaeda inclusief geiten te verbergen. Suicidale lippen klemmen zich om de mintgroene nep-pik. De intercity die met volle snelheid in haar kruis was geknald had ervoor gezorgd dat alles onder de gordel aan het ontbinden was. Zo zag het eruit, alsof een olifant z’n kop erin had gestopt en zijn oren waren blijven hangen toen hij z’n kop er weer uit trok. Ik ben er van overtuigd dat deze vrouw kon horen met haar schaamlippen.
Het bloedgeile blondje zette haar handen nu naast haar hete hangar. Wat gaat ze doen? Ze ligt er bij alsof ze ieder moment haar kut als een rijpe puist gaat uitknijpen. We kijken gespannen toe, die nieuwe nachochips smaakt goed. Ze zit nu aan haar borsten. Nou ja.. borsten is een groot woord. Vellen zijn het. Vol in beeld. Help ons! riepen ze. Ze knijpt in haar borsten alsof het stressballen zijn en trekt aan haar tepels alsof ze wil dat ze zo lang worden dat ze haar tepels als oordoppen kan gebruiken.
De camera gaat terug down under. Weer dat gat. Ze kreunt. BAM! Met haar handen die ze al die tijd naast haar kut had trekt ze haar megalippen uit elkaar. We kijken nu recht de ziel van de pornoster in. Het is net een vertrapte bloem. Van vlees. Een vertrapte vleesbloem. Ineens is daar een mannenhoofd. Kaalgeschoren. ‘Eat my pussy!’ (eet mijn kater) schreeuwt ze hem toe, zijn achterhoofd vult het beeld. Heteroporno is geweldig. Ik ben fan.
De nichterige steward tikt met zijn vinger op de stoel van de passagier voor mij. “Ja, waarom drukkie nou op dat knoppie? Om te kijken oftie het doet?” De vrouw stamelt iets onverstaanbaars. De steward glimlacht, geeft haar een knipoog en loopt terug naar waar hij vandaan kwam. Ik zit in het vliegtuig naar Portugal. Twee weken zon, zee en strand. Maar zonder Bram. Hoe maagzuur bruisend dit ook zal klinken: Ik mis hem nu al.
More…Ik staar wat naar buiten en door het geruis van het vliegtuig val ik in slaap.
In mijn droom zoeven herinneringen aan zeven maanden Bram als boeing 747’s voorbij.
Toen we voor het eerst zoenden. Mijn hart klopte in m’n keel. Het was donker (geen darkroom) en zonder licht is het lastig om iemand’s lippen te vinden. Na wat zorgvuldig meetwerk op afstand wist ik mijn lippen op die van hem te drukken. Hij vond het nog leuk ook. Samen naar King Kong en er halverwege de film achterkomen dat het de slechtste en langst film ooit is. Fuck King Kong: wij zijn samen! In bed ontbijten en dan samen de krant lezen of de meest lelijke programma’s kijken. Op een festival zoveel bier drinken dat ik dacht dat Elsevier steeds belde om me een proefabonnement aan te smeren. (Ik werd door niemand gebeld, mijn telefoon piepte omdat de batterij leeg was.)
Mijn broek zakte ongeveer net zo vaak af als mijn telefoon piepte, Bram heeft een nachttaak gehad aan het ophijsen van mijn broek. Toen we allebei onwijs nodig moesten, hebben we tegen een kerk geplast. Homo’s die tegen een kerk aan pissen. Da’s best symbolisch! Ik droomde over Texel. We besloten om naar het strand ‘Zo ver kan het niet zijn’ te lopen. Toen we na een tocht van 100 kilometer, ongeveer dan, het strand bereikten was het donker. Toen konden we weer terug. 100 kilometer terug door een donker Texels bos. Voor wat afleiding gingen we foto’s maken, maar toen we ze terugkeken op het fototoestel werden we alleen maar banger. We besloten om sneller te gaan lopen, zogenaamd om warm te blijven. Het is leuk om over Bram te dromen als hij er zelf niet is. Over twee weken word ik weer wakker naast de mooiste jongen van de hele wereld en het heelal en, en, en alles! De vrouw die net streng werd toegesproken door de steward zit nu te zoenen met haar vriend. Pfff… Dat kunnen Bram en ik veel beter. Vieze hetero’s.
Stel je voor: je bent gehandicapt, lichamelijk, geestelijk, misschien wel allebei. Je woont samen met wat lotgenoten in een woongroep, je schildert, je speelt in een band waarvan de naam rijmt op tosti en je bent eigenlijk best wel gelukkig zo. Op één klein dingetje na. Want ondanks je handicap heb ook jij een piemel gekregen. En met je piemel is niets mis. Sterker nog: je bent trots op je piemel en je wilt hem gebruiken. Maar het leggen van contact gaat je toch minder goed af dan je zou willen. Een van de weinige keren dat je in een café was en je tegen de vrouw op de kruk naast je ‘Geil wijf!’ schreeuwde terwijl er kwijl van je kin drupte, moest je bekopen met een blauw oog.
Gelukkig is er een oplossing gevonden voor seksloze, doch geslachtsrijpe (lees: bloedgeile) gehandicapte mensen: de seksverzorger! Een seksverzorger is een vrouw, meestal tussen de dertig en de vijftig jaar, moeder, getrouwd en omdat het leven er ‘door de euro’ niet goedkoper op is geworden heeft ze een bijbaantje. Ze neukt met gehandicapten. Voor geld. Naar verluid worden er in sommige woongroepen vaker seksverzorgers besteld dan pizza’s. Het werk van de seksverzorger vertoont zeer veel overeenkomsten met het werk van de good old prostituee, dame van lichte zeden, hoer. Vergis je niet.
De seksverzorger voert wel dezelfde handelingen uit, maar de (af)werkwijze is niet te vergelijken. Volgens de seksverzorger is seks niet meer dan een onderdeel en is intimiteit het belangrijkste. Klanten kunnen kiezen uit twee programma’s, te weten ‘Snoezelzorg’ (knuffelen, aaien) en ‘Intiem’ (het echte werk) Volgens de website van FleksZorg, het enige bedrijf in Nederland dat deze diensten aanbiedt is alles bespreekbaar. Zelfs het bestellen van meerdere seksverzorgers tegelijk. Seksverzorgende Amy (31) wordt door haar man afgezet bij de klant en terwijl zij in de touwen hangt verkent hij de stad. Volgens FleksZorg is er nu een groep van ruim veertig vrouwen werkzaam en zijn ze representatief voor alle buurvrouwen van Nederland.
Mijn buurvrouw is zo rond de vijftig jaar, weegt minimaal 300 kilo, ruikt naar het olifantenverblijf van Blijdorp en haar stem klinkt als een luchtalarm waarvan de batterijen op zijn. Als ik gehandicapt was zou ik liever gewoon een pizza bestellen en daar desnoods een gat in maken. Dat is in ieder geval een stuk goedkoper. Oh, en buurvrouw, als u dit leest: Uw tuin is wél mooi.
