De avonturen van Tim

Raar maar haar

22 juni, 2009

De drie mensen die tijdens mijn nachtelijke voorlezingen daadwerkelijk luisteren naar wat ik zeg, en zo nu en dan tussen de regels door luisteren, weten dat ik voor meisjes net zo onbereikbaar ben als voor de belastingdienst. Ze kunnen wel kloppen, maar ik doe toch niet open.

Op de een of andere manier - wellicht door mijn voormalige toch redelijk homofiele kapsel – leken meisjes ook nooit op een romantische manier geïnteresseerd te zijn in wat ik zoal te bieden heb. Ik leefde een rustig leventje, met de wolken en de bloemen en de Zweedse balletjes. Maar sinds ik tegen de kapper Doe maar wat! -zei, en mijn weelderige haarbos op de koude plavuizen belandde, is mijn leven totaal veranderd.

Mijn korte haar zorgt er niet alleen voor dat bakvissen nu plotseling geheel belangeloos hun lichaam aan mij ter beschikking stellen, maar vooral vrouwen - en dan bedoel ik vrouwen van in de dertig - hebben het op mij voorzien. Ze reageren op me alsof ik een wandelend stuk chocolade ben. Ja. Sinds het licht van de zon weer weerkaatsen kan in de talgspiegel op mijn voorhoofd, ben ik een lustobject voor rijpe vrouwen. Ze knipogen naar me in de trein terwijl ik heel onschuldig HubbaBubba-bellen zit te blazen. Ze fluiten me na op straat, en in de rij bij de supermarkt drukken ze hun grote vieze tieten tegen mijn ruggetje. Nog nooit heb ik me zo’n ding gevoeld als de afgelopen weken. En dat bedoel ik niet positief.

Mailtjes van mannen die vragen of ze me langs de A13 in mijn kont mogen neuken doen me niet zoveel meer, dat went. Nieuw is dat ik dezelfde mailtjes nu ook van vrouwen krijg. Er was laatst zelfs een toiletjuffrouw die me gratis wilde laten plassen als ze mocht kijken óf na afloop mijn handen mocht aflikken. Het baart me zorgen. Ik ben ook maar een mens. Met gevoelens, en emoties. Ik ben geen Furby die je mag kietelen wanneer je maar wilt.

Bovendien: de eerste en laatste keer dat ik een meisje aanraakte was in groep zes, toen klasgenootje Didi een paar van mijn Flippo’s in haar kutje had verstopt. Ik moest ze er zelf uitpielen. Dit nooit weer, dacht ik toen. En nu, dik tien jaar later ziet het ernaar uit dat ik wel zal moeten. Van alle kanten wordt er aan me getrokken. Maar ik weiger. Iets wat Yolanthe ook een keer zou moeten doen. Ik ben zoveel meer dan een lichaam om te aanbidden. Zoveel meer dan een zoete snack op je SAS-dag. Ik laat mijn haar weer groeien, en hoe hard die oestrogeenjunkies ook kloppen: ik vertik het om de deur open te doen. Leuker kan ik het niet maken.

Categorie: Columns
Gelezen: 512”

Gerelateerde posts:

• Alsof ze zijn vergeten dat baby’s ook nog poepen
• Benen met een zachte G