De avonturen van Tim

Halina

11 januari, 2009

Ik heb eigenlijk nooit een stalker gewild. Ik heb er ook nooit een gehad. De man die mij op mijn zesde ontvoerde naar Iran bleek het verkeerde blondje jongetje te hebben gestolen. Dus ook dat telt niet. Je zou je er nog over verbazen als je wist hoeveel tijd en moeite het kost om een foutief gekidnapt kind terug te krijgen naar het land van herkomst. Het is bijna de moeite niet waard, zeggen mijn ouders nog steeds. Het voordeel van zo’n jeugdtrauma; er zijn niet zoveel mensen die ook kunnen zeggen dat ze op een blauwe maandag les hebben gehad op basisschool Ali Khamenei in Agha Jari. Het geeft me toch iets exotisch.

Maar even over geld. Nee grapje. Over stalkers. Een stalker is er niet zomaar ineens. Je kunt iemand best drie keer tegenkomen zonder dat het een stalker is. Iemand wordt pas een stalker als je in je hoofd besluit dat hij of zij je stalkt. En dat doe ik gewoon niet zo snel. Waarschijnlijk heb ik dus al heel veel stalkers gehad zonder dat ik het doorhad. Gewoon, omdat ik zo’n mensenmens ben.

Een dag voor kerst zag ik Halina Reijn fietsen in Amsterdam met een kerstboom achterop. Dat moet kunnen. Er was nog niets aan de hand. Ook actrices hebben recht op kerst. Ik vond wel dat ze een beetje laat was met de boom, maar goed, daar kan ze nog een goede verklaring voor hebben. Misschien dat de prijzen van kerstbomen de dag voor kerst omlaag gaan, bijvoorbeeld. Of haar kat moest nog ontwormd worden.

Zoals verwacht viel kerst op vijfentwintig- en zesentwintig december, en was het de zevenentwintigste weer voorbij. Die dag zag ik Halina weer. Bij de glasbak dit keer. Halina had erg veel flessen in haar tas. Ze gooide de verschillende kleuren glas allemaal in hetzelfde gat. Terwijl ik haar bekeek en een stukje omhoogkruipende kater inslikte, zag ik dat ook ík alle gekleurde flessen in hetzelfde gat gooide. Zo ben ik niet opgevoed, mompelde ik. Mijn laatste fles kletterde kapot in de glasbak. Ik keek op, Halina was verdwenen. Toen ik wegliep zag ik dat ze mooi níet was verdwenen, maar even op straat was gaan liggen om uit te rusten. Ik heb nog een foto van haar gemaakt toen. Ze merkte het toch niet.

Na zevenentwintig december kwam achtentwintig december, en in een opperbeste eindejaarsbui besloot ik de zwerver die altijd onverstaanbare liedjes uit zijn keel staat te gorgelen, mijn kleingeld te geven. Ik heb geen portemonnee, dus kleingeld verzamelen duurt soms even. Terwijl het even duurde zag ik dat de zingende zwerver een tasje aannam van een meneer. Er zat cola in, en een kerstbrood. Wie geeft er nu cola en kerstbrood aan een zwerver? De uitsloverig weldoenende meneer draaide zich om. Bleek het weer Halina Reijn te zijn.

De Albert Heijn, Oudjaarsdag. Ik sloot achter aan in de rij. Er stonden zeker tien mensen voor me, en er waren nog drie kassa’s gesloten. Gesloten kassa’s bij topdrukte is het absolute toppunt van armoede. Ik bracht mijn rechterhand naar mijn neus, en met mijn duim en wijsvinger kneep ik ‘m dicht. “Túún, Túún, Túún, KASSA BIJ, KASSA BIJ ALSTUBLIEFT!” riep ik om. Dat zouden we vaker moeten doen.

Eenmaal aan de beurt stond ik plotseling toiletpapier af te rekenen. Vreemd, want ik poep nooit. Ik draaide mijn hoofd naar links, en jawel. Fúcking Halina Reijn weer. Ze heeft mij haar extra zachte AH-huismerk-toiletpapier laten betalen! Ik vroeg haar waarom ze geen beurtbalkje had gebruikt. Maar het enige dat Halina deed was me aanstaren met die koude, lege stalkerblik van haar.

Tim den Besten

Categorie: Columns
Gelezen: 794”

Gerelateerde posts:

• En dan nu: kerst!
• Voorlezing gemist
• Wish you were here