De avonturen van Tim

From Roffa with love

14 mei, 2008

september 2007

Ik moet mijn ogen tot kleine spleetjes knijpen om geen hoofdpijn te krijgen van het felle zonlicht. Het lijkt alsof de zon deze ene dag alle gemiste uren van de zomer wil inhalen. Als ik mijn spleetjes iets groter maak, voelt mijn hoofd alsof ik in één teug een slush puppy op drink. Ik zit aan de Maas en ik heb zojuist besloten dat dit mijn lievelingsplek van Rotterdam is. Rechts zie ik de Erasmusbrug, links de Willemsbrug en recht voor mij de oude gevels van de huizen op het Noordereiland. Onder mij mijn boven het water bungelende benen. Ik ben op vakantie en ondanks mijn niet zo heel erg exotische bestemming zou ik nergens anders willen zijn. Ik logeer bij mijn vriendin Marijke, en Marijke heeft sinds kort een vriendin. Dat is ook de reden dat ik nu hier zit. Toen ik vanochtend voor Marijke’s deur stond waren ze nog niet klaar met hun ochtendseks, dus bood ik aan om een rondje te gaan lopen.

“Vind je dat echt niet erg dan?” had Marijke nog gevraagd, waarop ik zei dat Marijke’s vaginale vertier na jaren van extreme droogte vanzelfsprekend voor gaat. Ik vond het zelfs wel een mooie, poëtische situatie, dat terwijl ik haar poort achter mij dichttrok, zij haar poort juist weer opende. “Bel maar als je klaar bent” riep ik nog.

En nu zit ik dus aan de rand van de Maas rode en zwarte frambozensnoepjes te eten. Terwijl ik in het zakje grabbel, herinner ik me dat ik ooit zo’n blauw snoepdolfijntje in mijn neus heb gestopt. Gewoon om te kijken of het zou passen. Ik heb de hele dag nog blauw snot uit mijn neus gesnoten. Deze frambozen snoepjes zijn iets minder groot, maar gevaarlijker omdat ze zijn bedekt met heel kleine balletjes. Ik móet gewoon weten hoe het voelt om in ieder neusgat een frambozensnoepje te hebben. Een rode in m’n linkerneusgat en een zwarte in de rechter. Andersom staat misschien beter. Ja, ik doe een zwarte in m’n linkerneusgat en een rode in de rechter. Na wat gemurmel kan ik mezelf met trots melden dat het technisch mogelijk is om in ieder neusgat een snoepje te duwen.

Juist als ik dit alles constateer, word ik gebeld door Marijke. Links van mij zie ik een stelletje waarvan de vrouwelijke helft op de rand van de kade loopt, waar ik dus zit, en ze straks dus over mij heen moet als ze niet omloopt. “Hé Marijke. ik heb twee fram…” Juist als ik wil vertellen dat ik met twee snoepjes in mijn neus in de zon zit, stapt de mevrouw die ik net al zag over (”Sorry hoor!”) mij heen en schopt met haar lelijke hakken mijn zakje snoepjes de Maas in. “O! Je dropjes!” schreeuwt ze overdreven dramatisch. Ze staart me nog even aan, mompelt iets dat klinkt als ‘sorry’ en ik roep haar nog na dat het helemaal geen dropjes waren. Vanuit mijn mobiel die net niet in het water is gevallen, hoor ik Marijke’s stem. “Tim?! Wat gebeurt daar? We zijn klaar hier, je kunt TERUG-KO-MEN!” Ik sta op om weg te gaan en zie mijn zakje snoepjes wegdrijven. Ik baal, maar gelukkig heb ik er nog twee in mijn neus. Tevreden loop ik kauwend terug naar Marijke. Ik bewaar de rode voor haar.

Categorie: Columns
Gelezen: 2298”

Gerelateerde posts:

• In de bosjes
• Marijke is geil
• Beter ken je deze nog