De avonturen van Tim

Opa’s night (and the feeling’s right!)

15 september, 2007

Het is zaterdagavond elf uur en in de trein is het oud-Hollandsch gezellig. Er wordt druk gepraat over drank, auto’s, tieten en het haar van de Beatles, en toen ik de trein instapte werd ik verwelkomd door het ultieme symptoom van gezelligheid: de geur van dampende urine. Die geur is vaak hét bewijs dat je op de juiste tijd op de juiste plaats bent. Op een feest, een festival of op vakantie… want een strandhanddoek ruikt na een paar dagen strand ook naar pis. Ik zit helaas gewoon in de trein. Mijn urinetheorie gaat dus inderdaad niet altijd op, maar wel vaak. Nee echt.

Mijn buren aan de andere kant van het gangpad: een student, jaartje of 25, teenslippers. En zijn opa, jaar of 60, wit haar, en Hans van Willigenburg-bruin. Ze lijken allebei slachtoffer te zijn geworden van een kleinzoon-opa-dag. Ze zitten er een beetje uitgeblust bij. Ik merk dat ik ze aanstaar en zij merken dat ik merk dat ik ze aanstaar. Als een robot beweeg ik mijn hoofd van negen naar drie uur.

Vooral ’s avonds is het in de trein erg lastig om niemand aan te kijken want overal zitten mensen en doordat het buiten donker is, veranderen de ramen in een soort spiegels. Deze sociale verkrachting trek ik niet, dus ga ik maar een beetje onderuithangen. Vorige week heb ik een cadeaubon van 25 euro besteed aan sokken dus ik heb nu echt mooie exemplaren aan, groen met blauw gestreept, het zijn er twee. Steeds als ik toch heel even in het raam kijk, zie ik dat de opa nu mij aan zit te staren. Ik doe net alsof ik het niet merk en zoek een punt waar ik mijn blik naartoe kan schieten. Daar, die mevrouw met theelepeloorbellen, de linkeroorbel. Toch maar niet. Ze kijkt mij nu boos aan omdat ik als een oorwurm naar haar oor staar.

Als ik weer naar de opa kijk, zie ik dat hij allang weer met zijn kleinzoon bezig is, die hij nog wel een beetje lijkt te behandelen alsof hij vier is. Ondanks zijn intens bronzen huidskleur is het wel een lieve opa, denk ik. Ze lopen voor mij uit als ik met mijn grote tas en goedgevulde vuilniszak -lang verhaal- de trein uit stap. Beneden in de hal werpt een jongen gekleed in roze schmink en een string me een blik toe alsof hij Christine van der Horst is en wil dat ik nú bel. Ik pak mijn vuilniszak iets steviger vast en loop door. Tot ik merk dat ik niet verder kan door de muur van mannen in roze kleding en regenboogboa’s recht voor mij. Ik ben de Titanic met de ijsberg right ahead! Wat is er aan de hand? Een homoparade? Een milliseconde later besef ik dat ik er niet ver naast zat. De Gay Pride! Vandaag! Recht voor mij!

Ik pak m’n vuilniszak, ga er op staan en surf in één soepele beweging over de tsunami van dronken homo’s. Ik ren naar de voorkant van het station, sla linksaf en sprint naar de metro. Ik graai in mijn zakken op zoek naar m’n strippenkaart. Die valt op de grond en als ik hem oppak zie ik drie meter van mij vandaan de opa uit de trein zijn kleinzoon aflebberen. En de kleinzoon lebbert mee.

Categorie: Columns
Gelezen: 925”

Gerelateerde posts:

• Kimberleys top 5
• Raar maar haar