De avonturen van Tim

Natuurlijke selectie

25 januari, 2007

Maandagochtend, ergens tussen Leiden en Amsterdam. De trein dendert door de Hollandse vergezichten. Rechts van mij een zonsopgang waar je u tegen zegt, links van mij een soort Mexicaan met een huid à la Joesjtsjenko na zijn vergiftiging. In mijn hand een beker koffie met zo’n dekseltje waardoor je de koffie je mond in moet slurpen. Op mijn hoofd een fijne muts, ver over mijn gezicht getrokken waardoor ik iedereen goed en onopvallend kan observeren.

Wanneer de trein stopt, staat er een nieuwe groep passagiers trappelend van ongeduld klaar om de trein te betreden. Meteen na binnenkomst stelt iedereen zich dezelfde vraag: ‘Naast wie ga ik zitten?’ Omdat ik vaker in de trein zit dan thuis ben en ik me af en toe best verveel, heb ik mijn tijd nuttig gebruikt. Niemand gaat namelijk zomaar ergens zitten, nee, hier schuilt een hele wetenschap achter. Ik noem het de I.V.J.G.D.I.G.N.J.Z.-selectie. (Ik Vind Je Geil Dus Ik Ga Naast Je Zitten-selectie) Een betere naam zou zijn Ik Vind Je Geil Dus Ik Ga Naast Je Zitten En Misschien Kunnen We Dan Trouwen En Kinderen Maken, maar dan wordt het zo’n lange afkorting dat ik ‘m zelf niet meer kan onthouden.

In ieder geval: De wannabe-zakenman gaat altijd naast een veel te jong meisje zitten. Zo een met een lolly in haar mond en twee staartjes in haar goudblonde haar. Zo’n meisje dat een soort puberale vruchtbaarheid uitstraalt. Die zakenman weet ook wel dat hij in zijn C&A maatpak en met zijn ontluikende onderkin geen schijn van kans maakt, om over zijn leeftijd en lichaamsbeharing nog maar te zwijgen. Dat jonge vruchtbare meisje daarentegen zit veel liever naast een jongen met kort stekelhaar en een oorbelletje (eventueel aangevuld met een Feyenoord ketting o.i.d.). Zo’n type dat in december geen cadeaus koopt maar vuurwerk. Een tjappie weet je wel? Jammer voor haar, maar Mike (zo heten tjappies meestal) vindt dat dit meisje te veel op zijn zestienjarige zusje lijkt dus zoekt hij het hogerop: rijpere vrouwen!

Mike zit het liefst naast een Milika Peterzon-achtig type. Zo’n vrouw die niets moet van zo’n jochie maar ondertussen toch echt wel zit te soppen op haar stoel als ze merkt dat Mike haar zit aan te staren. “Zou ik dat krantje van je mogen hebben?” zegt ze zwoel. Ze buigt voorover en terwijl Mike het krantje aangeeft, gunt ze hem een blik in haar, zo lijkt het, zachte tettemie, waarna hij, zijn kruis bedekkend naar het toilet rent. Zijn lege plaats wordt opgevuld door de zakenman en de cirkel is rond.

Bedenk dat de persoon die naast je komt zitten in de trein dat negen van de tien keer niet doet omdat het zo uitkomt, maar omdat hij/zij een vruchtbare indruk van je heeft en je voortplantingsorgaan wil testen. Soms komt het voor dat een passagier buiten de boot valt. Bijvoorbeeld omdat hij driftig om zich heen zit te kijken, terwijl hij nog driftiger aan het schrijven is. Omdat hij de koffie uit zijn beker met dekseltje aan het slurpen is en een rare muts op heeft. Ga dan eens naast hem zitten, dat vindt hij fijn.

Categorie: Columns
Gelezen: 693”

Gerelateerde posts:

• Opa’s night (and the feeling’s right!)
• De handdoek, de motorkap en de rest